Παρίσι-Θεσσαλονίκη ένας αιώνας δρόμος

Οι χρονογράφοι του παλιού καιρού κουβαλούσαν στέρεα ελληνική παιδεία στις αποσκευές τους, τις οποίες ωθούσαν φρέσκα ρεύματα ευρωπαϊκής σκέψης, κατά τα συχνά ταξίδια τους στην Εσπερία. Αθροίζω ενδεικτικά: Κονδυλάκης, Ροΐδης, Νιρβάνας, Ξενόπουλος κι αργότερα Ουράνης, Βάρναλης, Μελάς. Τρανταχτά ονόματα. Ογκόλιθοι των γραμμάτων μας. Ιερόσυλη οιαδήποτε σύγκριση με ορισμένους γαζετατζήδες της σήμερον, στους οποίους ενδεχομένως συνωστίζεται και η αφεντιά μου, που πιλαλάμε ασθμαίνοντες ξωπίσω τους φέροντες ατάκτως ερριμμένα στις βαλίτσες μας μπαλωμένα σώβρακα της δημοτικής, μανταρισμένες περικνημίδες της καθαρευούσης, ανάκατες με τρύπιες φανέλες της σαθρής ειδησεογραφίας. Πασχίζουμε οι καψεροί χτυπώντας αδέξια τους δείκτες, άντε και τους παράμεσους, στο πληκτρολόγιο, αλλά συνήθως προκαλούμε πλήξη στους κατάπληκτους αναγνώστες μας. Δεν κάνουμε όλοι μαζί ούτε μια τρίχα απ’ τ’ αρχ…ετυπικά μουστάκια των προαναφερθέντων. Ενίοτε δεχόμαστε καταιγισμό φθηνών ύβρεων από υβριδική μερίδα του κοινού που διαβάζει λάθρα στα μέσα (αντι)κοινωνικής δικτύωσης τα πονήματά μας, επειδή θεωρεί πως θίγουμε το προσφιλές της γκοβέρνο. Πρόκειται, κατά τα φαινόμενα, για τρολ (κακο)πληρωμένα με το κομμάτι, τουτέστιν μπινελίκι και πενηνταράκι, για φθηνούς μισθοφόρους της συμφοράς.

Αισθάνομαι προσωπικώς αμυδρή ικανοποίηση, καθότι η δημοσιογραφία οφείλει πρωτίστως να ενοχλεί την εξουσία – δεξιά ή αμφιδέξια αριστερή ουδόλως διαφέρει δυστυχώς. Σας παρασκότισα, όμως, με τους αλλοπρόσαλλους συγχρόνους, οπότε επανέρχομαι τροχάδην στους αλλοτινούς χρόνους. Το 1921 ο Γεώργιος Δροσίνης, που αναχώρησε για τις επουράνιες αμυγδαλιές τέτοιες μέρες του 1951, βρέθηκε πρώτη φορά το Παρίσι. Χαμένος στην πολύβουη πόλη, ζήτησε από τη ρεσεψιονίστ του ξενοδοχείου να τον κατευθύνει στην οδό που επιθυμούσε να επισκεφθεί. Κολακευμένη εκείνη, που εν τω μεταξύ είχε πληροφορηθεί από Ελληνες πελάτες ότι φιλοξενεί «un grand poète», προθυμοποιήθηκε να τον οδηγήσει η ίδια.

Σε σχετικό χρονογράφημά του, ο ρομαντικός μας ποιητής περιγράφει ως εξής την εμπειρία του. Αντιγράφω από την ιστοσελίδα sarantakos.wordpress.com: «Μ’ επήρε και μ’ επήγε σαν αρουραίο ποντικό, δηλαδή με το μετρό, τον υπόγειο σιδηρόδρομο, χωρίς να ιδώ τίποτε, χωρίς να ξέρω από πού και πώς επεράσαμε, άψε σβήσε μ’ ένα κατέβασμα μιας σκάλας και μ’ ένα ανέβασμα άλλης σκάλας και ανάμεσα σε πολυκοσμία, που ανεβοκατέβαινε στα βαγόνια τα γοργοπέραστα. Χρειάζεται σπουδή και γύμναση για να μπορεί κανένας να κυκλοφορεί με το μετρό και από την πρώτη φορά είδα πως δεν είναι για μένα. Και όχι μόνον για τις δυσκολίες αυτές, αλλά και γιατί εγώ ήθελα να βλέπω πού πηγαίνω και από πού περνώ και να το χαίρονται τα μάτια μου. Δεν ήμουν σαν τον πολύ κόσμο του Παρισιού, που βιάζεται να περάσει μεγάλες αποστάσεις για να φτάσει στις δουλειές του».

Θαρρώ πως στάθηκε τυχερός. Φανταστείτε τι θα ’γραφε σήμερα, αν κατέβαινε με τις κυλιόμενες στον σταθμό «Σιντριβάνι» του μετρό Θεσσαλονίκης, που εγκαίνιασε μόλις προχθές ο πρωθυπουργός, και περίμενε τον συρμό να γοργοπεράσει σε τρία-τέσσερα χρόνια. Κι αν ανέβαινε απαυδισμένος στη γη να πάρει το λεωφορείο, μαύρο φίδι που θα τον έτρωγε. Θα ’πεφτε πάνω στον Στέλιο Παππά, πρόεδρο του ΟΑΣΘ παρακαλώ, ο οποίος θα τον έκανε σκουπίδι, όπως την ταλαίπωρη νεαρή ρεπόρτερ, εάν τολμούσε να ρωτήσει για τις καθυστερήσεις των δρομολογίων. «Η αργοπορία είναι στο μυαλό σας. Η ερώτησή σας δεν είναι καλή». Ειρωνεία της τύχης: Ο εν λόγω πολιτικός ανήρ συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση κατά της χούντας στα νεανικά του χρόνια. Από κεκτημένη ταχύτητα τώρα που κατέχει δημόσια θέση, επαναλαμβάνει με παρόμοια έπαρση την αλήστου μνήμης αμίμητη ατάκα του συνονόματού του Στυλιανού Παττακού: «Η ερώτηση δεν είναι καθόλου καλή». Πώς σε μεταμορφώνει, αλήθεια, η αγύρτισσα εξουσία…