Τα μυστήρια των συλλογικών διαδικασιών

Ζηλεύω με την καλή έννοια, θαυμάζω πά’ να πει, τον Περικλή Κοροβέση και για την παρουσία του στις γενικές συνελεύσεις του συνεταιρισμού μας. Αεράτος και κομψός, καταφθάνει στην ώρα του –οι περισσότεροι αργούν, εάν δεήσουν να φανούν– και ποτέ μόνος. Κουβαλάει πάντοτε μαζί του έναν καλό του παλιόφιλο, αλλοεθνή κατά τα φαινόμενα. Ουδέποτε ανοίγει το στόμα του. Δείχνει να μην καταλαβαίνει τη γλώσσα. Φοράει πράσινο παλτό, μακρύ ώς τους αστραγάλους, και, όταν το κρεμάει στον καλόγερο, αποκαλύπτει ομοιόμορφη αμφίεση στην απόχρωση του ξανθού κεχριμπαριού. Πρέπει να είναι Ιρλανδός από τους βόρειους λειμώνες του νησιού. Στιλπνή η χρυσοποίκιλτη κόμη του, στεφανώνεται, λες, από πάγο που λιώνει. «Από ’δώ ο μίστερ Τζέιμσον» τον συστήνει. Αμφότεροι συγκεντρώνονται στους ομιλητές με ευλαβική προσήλωση. Γέρνει κάθε τόσο προς το μέρος του πιστού του ακόλουθου ο Περικλής, ψιθυρίζοντάς του μπερδεμένα φωνήεντα με διακριτικές, αθόρυβες κινήσεις των χειλιών. Μεταφράζει προφανώς τις τοποθετήσεις. Μοιάζει να τον μυεί στις συλλογικές διαδικασίες.

Ωθεί τους πάντες να ανεβούν στο βήμα ο Κοροβέσης και να τηρήσουν απαρεγκλίτως τους χρονικούς περιορισμούς. «Η ισηγορία αποτελεί την πεμπτουσία της δημοκρατίας» διατείνεται. Λακωνικότατος, καίτοι Κεφαλονίτης, αρέσκεται να υπογραμμίζει πικρές αλήθειες. Ακρα του τάφου σιωπή από κάτω. Σοφό τον χαρακτηρίζει μονίμως αγορητής με βαριά κυβικά. Οι υπόλοιποι τον αντιμετωπίζουμε όπως όλους τους φιλοσόφους. Ακούμε με προσοχή τις κουβέντες του και κατόπιν τις αγνοούμε επιδεικτικά, κάνοντας ο καθένας του κεφαλιού του. Στα μυστήρια της δημοκρατίας συγκαταλέγεται, άλλωστε, το ότι αυτοαναιρείται ανά πάσα στιγμή. Ας είναι. Εχω διαβάσει τα περισσότερα βιβλία του Περικλή Κοροβέση, εξαντλημένα πια και δυσεύρετα. Δεν είναι λίγοι όσοι τον αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Καραμπίνη στο φωσκολικό σίριαλ «Παραχαράκτες», που ίσως ολοκληρωθεί επιτέλους μετά τις χρονιάρες μέρες. Παρακολουθώ ανελλιπώς, επίσης, τα σαββατιάτικα σημειώματά του στην εφημερίδα μας. Ακρως διδακτική και επίκαιρη η αφήγηση «Γαλοπούλα, η φιλόσοφος». Προ πάντων εορταστική. Με σκωπτική και ανατρεπτική διάθεση μολαταύτα. Το ’χει ο Περικλής με τις χριστουγεννιάτικες και πασχαλινές ιστορίες. Ημουν βέβαιος πως έχει γράψει παιδικά βιβλία. Και να! Ελαβα εσχάτως από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων το μουσικό παραμύθι του «Η συνέλευση των ζώων».

Από σιντί συνοδεύεται σε μουσική Γιώργου Κουρουπού και ερμηνεία Σπύρου Σακκά. Την εξαιρετική εικονογράφηση υπογράφει η Μαργαρίτα Γκίκα. Πρωτοκυκλοφόρησε από τη «Γνώση» το 1983. Οι Συνάδελφοι το ξανατύπωσαν τούτο τον μήνα. Είπαμε! Οι συνελεύσεις είναι το φόρτε του Κοροβέση. Ιδού: «Κάποτε αυτή η σφαίρα που λέγεται Γη και που γυρίζει χωρίς τέλος και αρχή, δεν είχε πόλεις μήτε σχολεία, λεωφορεία και λατομεία […] κι ούτε ακόμα είχε ανθρώπους». Είχε μονάχα χορτάρι και ζώα. Επικρατούσε, όμως, ο νόμος της ζούγκλας. «Τα μεγάλα ζώα έτρωγαν τα μικρά. Κάθε ράτσα και εχθρός, φόβος, μίσος, σπαραγμός». Ωσπου «ένα σπουργιτάκι κι ένα λαγουδάκι γίνανε φίλοι». Χάρηκαν τότε όλα τα ζωντανά και συγκάλεσαν –τι άλλο;– συνέλευση. Συμφώνησαν να δώσει το καθένα ό,τι καλύτερο έχει για να δημιουργήσουν ένα ζώο ανώτερο και να το κάνουν αρχηγό. Εφτιαξαν έτσι τον άνθρωπο, ο οποίος κατασπάραξε με μια μπουκιά όλα τα υπόλοιπα. Η δίκαιη κατάρα τους τον εξαφάνισε. Εμεινε μονάχα ένα παιδί που ’χε στην τσέπη μία φλογέρα και τραγουδούσε με τον αγέρα: «Μέσα στον κόσμο αυτό ποτέ δεν ψάχνω για αρχηγό! Με τους άλλους συνεργάζομαι να ζήσουνε εκείνοι, και να ζήσω και εγώ». Τα μυστήρια της δημοκρατίας, λοιπόν. Σπουδαίο δώρο για παιδιά, ανίψια και βαφτιστήρια. Βασούλες, Μπίληδες, Φωτεινούλες, Φάνηδες, Ιωάννες και Γιαννάκηδες είστε τυχεροί.