Σφυροκοπούσε εαυτόν ο πρωθυπουργός μιλώντας στο Παλέ ντε Σπορ της Νύμφης του Θερμαϊκού την περασμένη Παρασκευή, αυταπατώμενος ότι επιφέρει δεινά πλήγματα στον μισητό του αντίπαλο. Είναι παροιμιώδης, άλλωστε, η έφεσή του στις ονειροφαντασίες, τα αυτοξεγελάσματα και τις ψευδαισθήσεις. Είχε στριμώξει τη δική του περσόνα στα σχοινιά, φιλοδωρώντας την αλύπητα με διαδοχικά ντιρέκτ, κροσέ, άπερκατ και άφθονα χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη. Μοιάζουν πια τόσο πολύ μεταξύ τους οι μονομάχοι της δημόσιας σφαίρας, ώστε φαντάζει σχεδόν αδύνατον να ντουφεκάνε τον εχθρό, δίχως να παίρνουν τα σκάγια στο δοξαπατρί τους ίδιους.
Ακουγα σχεδόν με το στανιό· από επαγγελματικής φύσεως καθήκον. Επ’ ουδενί θα χαράμιζα τον χρόνο μου, υπό κανονικές συνθήκες, για να παρακολουθήσω το άκρως ανιαρό θέαμα, το οποίο επιπροσθέτως στερείτο άρτου. Είχα διαβάσει, μάλιστα, πριν από καμιά ωρίτσα τα ντεσού της ομιλίας στο σχετικό ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» και θύμιζε φτηνή φαρσοκωμωδία η πιστή επανάληψη ανερμάτιστων και τετριμμένων φράσεων. Θα ’ταν για ξεκαρδιστικά γέλια, αν δεν ήταν για σπαραξικάρδιους οδυρμούς και γοερά κλάματα. Αισθανόμουν σαν άλαλος υποβολέας, απαυδισμένος κι ανήμπορος να ψελλίσει έστω μια λέξη. Το κουμουνδουρικό παραμυθάκι τελευταίας κοπής αφήνει εντελώς ασυγκίνητα ακόμα και νιάνιαρα που μπουσουλάν με την όπισθεν.
Ραπίζει την κοινή λογική ο ανήκουστος πανηγυρικός ισχυρισμός ότι βγάλαμε τη χώρα από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια σαν ατεμπεσίρωτη στέκα του μπιλιάρδου. Φρονώ πως η συντριπτική πλειονότης των συμπολιτών μας πάσχει από αθεράπευτη οσφυοκαμψία. Σκύβει διαρκώς το κεφάλι, αναζητώντας στις τσέπες τίποτα ψιλά και τις βρίσκει πάντοτε πανί με πανί. Το σηκώνει μόνο για να βολευτεί στον καναπέ, απέναντι στη γυαλιστερή οθόνη που θαμπώνει με ευτελείς χάντρες και καθρεφτάκια μύωπες και μονόφθαλμους ιθαγενείς.
Διότι μπορούν να αντιληφθούν ώς και τα βρέφη ότι οι χιλιάδες αδιάβαστες, πλην ψηφισμένες, σελίδες των συνομολογήσεων με τους δανειστές, που μας στέλνουν τους άμοιρους άψαλτους και άκλαυτους στο υπερπέραν, περιέχουν μύρια οδυνηρά μέτρα τα οποία διατηρούν εισέτι την ισχύ τους στο έπακρο. Ορισμένα από δαύτα θα διαρκέσουν δεκαετίες, φέρ’ ειπείν τα υψηλά πλεονάσματα, ενώ άλλα, όπως η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας στο υπερταμείο, μόλις έναν αιώνα πάνω-κάτω.
Αλλαξε απλώς το ότι οι κουτόφραγκοι δεν είναι δα τόσο κορόιδα να μας χρηματοδοτούν εσαεί. Μηδόλως καταργήθηκαν οι μνημονιακές υποχρεώσεις, αίτινες επρόκειτο να διαγραφούν με έναν μόνο νόμο και άρθρο. Κατά τον απολογισμό των πεπραγμένων του εθνοσωτήριου γκοβέρνου, εξάλλου, κυριάρχησε το κατεργάρικο μόριο στο οποίο οφείλει το προσωνύμιό του ο ΘΑλέξης. Τι έκανε η κυβέρνηση; «Θα»! Τι προώθησαν τα στελέχη της; Πάλι «θα»! Τι νομοθέτησε η Βουλή; Ξανά μανά «θα». Αποδείχτηκε πατάτα το πολυθρύλητο εργάκι. Ισως γι’ αυτό οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί στην πρώτη σειρά του ακροατηρίου αντάμειψαν τον ηγέτη με χλιαρό έως αναιμικό χειροκρότημα, αφορίζοντας εμπράκτως το αμφιλεγόμενο αφήγημα.
Μαζόχας επιδιώκω να μη συλλαμβάνομαι, οπότε αγνόησα την αγόρευση του Κυριάκου –εξακολουθώ να μη σημειώνω επώνυμο, καθότι προληπτικός– που εκτυλισσόταν ταυτοχρόνως στο συνέδριο της Νου Δου. Κατατρόπωνε τον ένοικο του Μαξίμου επειδή εφάρμοσε παρόμοια πολιτική με τον προκάτοχό του –τον καραμπουζουκλή Αντωνάκη ντε–, αξιώνοντας να εισδύσει σώγαμπρος στο μέγαρο για να πολιτευτεί απαράλλαχτα. Απλόχωρη πλήξη. Την τιμή του συστήματος έσωσε την Τρίτη στο Κοινοβούλιο ο Τσάκα-λόττος με το ανοικονόμητο τσακάλωμα [σ.σ. τσαλάκωμα] που μολαταύτα δεν τον ενοχλεί ως μακροβιότερο μνημονιακό υπουργό Οικονομικών. Εκλεψε την παράσταση με το αμίμητο «χρονοντούπαλο της ιστορίας», βαθιά στον πάτο του οποίου πρέπει να παραχώσουμε άπαντες τους προαναφερομένους, μπας και δούμε άσπρη μέρα κι αχιόνιστη.
