ΒΙΟΠΟΡΙΖΟΤΑΝ ΕΠΙ ΒΡΑΧΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑ στον Ραδιοφωνικό Σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων. Ιδιόρρυθμος και πλακατζής, αποδείχτηκε επιρρεπής στα ηθελημένα σαρδάμ. «Η βασίλισσα Φρειδερίκη συνεχίζει την περίοδόν της στις αίθουσες της εκθέσεως» εκφώνησε κάποια μέρα. Την Πρωτοχρονιά του ’66 το παραχόντρυνε, μεταδίδοντας την κλήρωση του λαχείου της Ενώσεως Συντακτών: «Αυτήν την στιγμήν η βασιλομήτωρ Φρειδερίκη βγάζει από την κλειτορίδα τον πρώτον αριθμόν». Η κληρωτίδα επεφύλαξε δυσάρεστες εκπλήξεις στον ίδιο, αφού απεπέμφθη αμελλητί ως ασεβής και κομμουνιστής. Η πολιτική ορθότης δεν είχε εισέτι ανακαλυφθεί. Οι μετέπειτα θιασώτες της τον καταδίκαζαν ούτως ή άλλως ενόσω ζούσε. Αναχώρησε για τις επουράνιες επαρχιακές πόλεις τέτοιες μέρες του 1998. Θυμόμαστε τον μείζονα ποιητή Μιχάλη Κατσαρό, διότι περί του Κατσαρού πρόκειται, μέσα από χαρακτηριστικούς στίχους του:
ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΩ «Πώς να καταχωρήσω τόσα γεγονότα –/ τόσες απόπειρες./ Πώς να μιλήσω;/ Ενώ οι φωνές επιμένουν –οι ίδιες φωνές–/ ενώ αποκρούομαι –πώς θες να μείνω/ μια αστραπή ένα κυκλάμινο μια ρομφαία–/ πώς θες να μείνω επιτύμβια στήλη/ σε πεδίο μαχών/ σε ποιο σταθερό δάπεδο να οχυρώσω/ τις λεγεώνες μου;/ Ο επίμονος θόρυβος σε οχήματα πόλεις αίθουσες/ οι αδέξιες φωνές σε χώρους εναλλασσόμενους/ το πλήθος έντρομο ενώ προχωρεί γυρίζει/ απότομα/ κοιτάζει σε ορισμένο σημείο και κουρασμένο/ κλαίει –/ δεν ξέρει/ δεν υπάρχει/ δεν εξουσιάζεται./ Για τούτο υψώνω το λάβαρο τη νύχτα λευκό/ μετά το σπάω και γίνομαι σίδερο/ φωνασκώ υποκρίνομαι παραδίδω τις εντολές/ παραδίδω κλειδιά πολιτείες μπετόν και σημαίες./ Μπορούσα να χαμογελώ καθ’ όλην την διάρκεια./ Μπορούσα ν’ αγαπώ καθ’ όλην την διάρκεια./ Μπορούσα να κλαίω μιλώντας για την Ειρήνη./ Σας αραδιάζω τα εμπόδια:/ Η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των/ παρατάξεων/ η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος/ οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές/ οι φάμπρικες/ το 1917/ το 1936/ το 1944/ ανάβουν τις πυρκαγιές τα φλογερά λόγια/ ανάβουν το δάσος μου που μου παρέδωσαν και/ ανεμίζει./ Πώς θέλετε να οχυρώσω τις λεγεώνες μου/ σε πονηρά κατάστιχα και σε ντουλάπια/ πώς θέλετε να μπω μες στα τετράγωνα;/ Παραμένω εν πλήρει συγχύσει αθώος».
3 ΙΟΥΝΙΟΥ 1951 «Θα περιμένω το αποτέλεσμα/ κάπου εδώ μπορεί να υπάρχω./ Η συντριβή, ο θάνατος,/ η απουσία ή το φριχτό ξαναζωντάνεμα;/ Ο,τι κι αν είναι,/ γέφυρα, έπαλξη-/ εγώ τώρα υπάρχω./ Αυτή τη στιγμή υπάρχω./ Υπάρχω παντού./ Η μορφή μου πάνω στο πρόσωπό σου./ Η μορφή μου ξανασυνθεμένη στο πρόσωπό σου./ Ο χρόνος μου,/ οι μέρες μου,/ ήσαν γυμναί και ενεδύθησαν,/ τυφλαί και ανέβλεψαν./ Απουσιάζουν τώρα τα σκοτεινά ποτάμια του στήθους μου./ Αυτές οι επιστροφές της φωνής μου χάθηκαν./ Εγώ χωρίς το αδιαπέραστο τείχος μου,/ χωρίς το παγωμένο μου γέλιο./ Η κίνηση κυρίαρχη./ Τα δεσμά μου,/ εγώ,/ εσύ,/ η γέφυρα./ Κάποτε θα μιλήσουν για μας./ Σε ονομάζω παντοκράτορα./ Σε ονομάζω διοικητή επαρχιακής πόλεως./ Αγάπη – τίποτα άλλο».
