Τα Ιουνιανά

Φως φανάρι πως ο Κυριάκος –εξακολουθώ να μην αναφέρω επώνυμο, καθότι προληπτικός– τελεί υπό το κράτος πανικού, καθ’ ην στιγμήν, μάλιστα, προετοιμάζεται να λαφυραγωγήσει το κράτος. Χώρια η ασχετοσύνη και η ανυπομονησία του. Διότι κύριε, όταν βυσσοδομείς, στήνοντας νέα «Ιουλιανά», οφείλεις να περιμένεις μια βδομαδούλα, να μπει τουλάχιστον ο Γυαλιστής. Νισάφι. Δεν δίνεις το παρασύνθημα για το ξέσπασμα της ανταρσίας στις 26 του Θεριστή για τον προφανή λόγο ότι το κίνημα θα βαφτιστεί «Ιουνιανά» και προδιαγράφεται ως εκ τούτου καταδικασμένο σε φιάσκο απ’ την κολυμπήθρα.

Ιδεάζομαι ότι η χρήση λαϊκών συνωνύμων για τους πρώτους θερινούς μήνες συνιστά συνωμοτικό κώδικα. Δεν επιτρέπεται, πάντως, με τέτοιο μπαμπά να μην παίζεις τις αποστασίες στα δάχτυλα. Αχ, ρε Ρασούλη! Τα ’χες προφητεύσει εδώ και σαράντα χρόνια: «Αλλο ο ανοιχτομάτης κι άλλο ο αυγουλομάτης». Πού να φανταστείς, όμως, πως θα κινδυνεύαμε να λουστούμε παρόμοιο άτομο στον πρωθυπουργικό θώκο;

Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση παρασκηνιακού σχεδίου ανατροπής εκλεγμένης κυβέρνησης είναι η συμμετοχή Παλατιού. Το επιτάσσει η πατροπαράδοτη συνταγή. Εστυψε την γκλάβα του ο Κούλης, έκανε το τσερβέλο του σφουγγαρόπανο κι ανάκτορα δεν εντόπισε πουθενά. Εχουν εκλείψει, βλέπεις, παρ’ ημίν από το 1974, οπότε δώσαμε πόδι στον Κοκό και το ξενόφερτο σόι του. Ωσπου φωτίστηκε αίφνης ο νους του. Ο Ιβάν. Πώς του διέφυγε πριν; Ποιο είναι το ορμητήριό του; Μα, ασφαλώς το Makedonia Palace. Και Παλάτι και Μακεδονία. Δύο σ’ ένα, πά’ να πει.

Σκέφτηκε, όμως, αυθωρεί ότι ο Πόντιος ομογενής διαπλέκεται με το Μαξίμου. Εψαξε την αχίλλειο πτέρνα του. Την ανακάλυψε εύκολα. Ο Δικέφαλος του Βορρά, φυσικά. Τη βρόμικη αποστολή της ένταξής του στη μηχανορραφία ανέλαβε ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές· ο μαουνιέρης του Νότου. Ποιος ξέρει με τι ταξίματα εξασφάλισε τη συνεργασία του. Πάντως, τον έφερε στα νερά του. Ο επίσης αναγκαίος, αργυρώνητος Γαργάλατας βρέθηκε στο πρόσωπο του Γεωργ. Γαλα-ζαρίδη.

Κανονισμένα στην εντέλεια τα πάντα. Οι σκευωροί αποφάσισαν να χτυπήσουν, όταν ο μισητός τους αντίπαλος θα έλειπε σε ταξιδάκι για δουλειές στις Λόντρες. Λογάριασαν, ωστόσο, χωρίς τον ξενοδόχο. Εξω απ’ Νο 10 της Downing Street ο θρυλικός ΘΑλέξης κήρυξε τον νέο ανένδοτο, που παρ’ ολίγον να εξελιχθεί σε ανέκδοτο. «Μιας και βρίσκομαι στη Βρετανία να πω ότι μια εξαιρετική ταινία ήταν το “Τoo hard to die”. Λοιπόν είμαστε πολύ σκληροί για να πεθάνουμε» βροντοφώναξε.

Ολοι έμπηξαν τα χαχανητά. Σάστισαν ώς κι οι αποστάτες. Και τα θαλάσσωσαν. Το άστρο του έσωσε πάλι τον πρωθυπουργό. Κι ας τον πρόδωσαν ακόμα μια φορά οι ελλιπείς γνώσεις του στη Γεωγραφία. Και στην ιστορία της Εβδομης Τέχνης. Η εμβληματική ταινία, που εκτυλίχθηκε σε πέντε συνέχειες, ονομάζεται «Die Hard» και ουδόλως σχετίζεται με τη γη των Εγγλέζων. Είναι γνήσιο Hollywood και ο Μπρους Γουίλις, ο πρωταγωνιστής, Αμερικανός με Γερμανίδα μάνα. Αφεριμ.