Φιέστα κι άσ’ τα

Θου Κύριε… Ο αχαλιναγώγητος ΘΑλέξης με καπίστρι· τουτέστιν γραβάτα. Και τι γραβάτα; Τη φορεμένη και τσαλακωμένη που του ’κανε πεσκέσι ο Ζάεφ στην Πρέσπα. Και δεν ξέρει από βέσπα. Να τη δένει, πά’ να πει, φως φανάρι. Προειδοποιούσα σχετικά από τον Φεβρουάριο του ’15 και αμαρτίαν ουκ έχω. Πονηρός ο Μακεδών εκ της νεοπαγούς Βορείου Μακεδονίας, την ψυλλιάστηκε και του την πασάρισε χωρίς να λύσει τον κόμπο. Μπορεί να ξεγελαστεί, σου λέει, και να τη βάλει. Ποτέ δεν ξέρεις. Ειδάλλως είχε τόσες στην ντουλάπα. Του χάρισε μία ο Ρέντσι πριν από τρία χρόνια, στο βαθύ μπλε της Ε.Ε. Του κουτιού, με τη ζελατίνα.

Ηττήθηκε κατόπιν στην κάλπη και ξέπεσε ο Ιταλιάνος άλλοτε συνοδοιπόρος. Δεν είναι φρόνιμο οι γεννημένοι νικητές να συγκεφαλαιώνονται με τους λούζερ. Θα μπορούσε εν ανάγκη να τιμήσει το δώρο του μεταμεληθέντος αδίστακτου εκπροσώπου των διεθνών τοκογλύφων, ο οποίος αποδείχτηκε φιλέλληνας προϊόντος του χρόνου και έσωσε την Ψωραλέξαινα χέρι χέρι με τον πρωθυπουργό της. Οπωσούν παλιομοδίτικος, σύμφωνοι, ο λαιμοδέτης του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, αλλά στα χρώματα της ελπίδας, που ερχόταν φουριόζα από Κουμουνδούρου μεριά και ξέβαψε λόγω ανεύθυνης χρήσης και αλόγιστης πλύσης, σαν τις κόκκινες γραμμές που εξατμίστηκαν στις πεντακόσιες αποχρώσεις της ώχρας.

Λόγων και έργων συνέπεια διακρίνει τον νυν ένοικο του Μαξίμου. Πρόκειται αναμφιβόλως για το σημείο υπεροχής του. Ο μοναδικός κυβερνήτης, που τήρησε απαρεγκλίτως τις υποσχέσεις του. Από την εποχή της Βαυαροκρατίας ώς τη σύγχρονη Μερκελοεπιτροπεία. Πάντως, το ’πε και το ’κανε. «Πότε θα φορέσεις γραβάτα, πρόεδρε;» τον ρώτησε αστήρ της τιβί προτού αναρριχηθεί στον θώκο. «Δεν είναι κάτι που το κάνω επειδή έχω κάποιο κόνσεπτ αμφίεσης, αλλά επειδή έτσι ξεκίνησα και κουβαλάω ένα βάρος μαζί μου, το βάρος ότι, αν ποτέ φορέσω, θα θεωρηθεί ότι είναι σημειολογική μετατόπιση προς τον συμβιβασμό» τον κατατρόπωσε ο αμετατόπιστος πολιτικός ανήρ.

Ιδιαιτέρως σαφής υπήρξε και σε έτερη συνέντευξη της ίδιας περιόδου: «Νομίζω ότι ακριβώς για λόγους επικοινωνίας, και όχι ουσίας, είναι δύσκολο να φορέσω γραβάτα, να κάνω αυτή τη χάρη σε ορισμένους. Πρέπει να κάνω ένα πράγμα: να σταθώ στις αξίες και στις θέσεις μου με αξιοπιστία. Δεν μπορεί και εγώ, ο Τσίπρας, άλλα να λέει προεκλογικά και άλλα να κάνει μετεκλογικά. Τελειώσαμε μετά». Λάθος. Μόλις αρχίζαμε.

Αναφέρθηκε στη γραβάτα και το ’16 στη ΔΕΘ: «Εχω δεσμευτεί αυτή την αλλαγή την ενδυματολογική να την πράξω όταν έχουμε ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Δεν παντρεύτηκα κιόλας για να τη βάλω στον γάμο μου. Ως εκ τούτου, φαντάζομαι ότι θα είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός: η οριστική λύση της κρίσης χρέους». Μεγάλωμα του σκοινιού χαρακτήριζε παλαιότερα την επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανείων. Τώρα τη βαφτίζει «οριστική λύση» και πανηγυρίζει με φιέστες στο Ζάππειο, σφίγγοντας στο μη περαιτέρω τη θηλιά στον τράχηλο του ταλαίπωρου πόπολου. Αλλος γραβάτα κι άλλοι στα βάτα.