Χαρά στον νιο τον τσίρλιαρη, στον γέρο σφιχτοκώλη

Γάτες με πέταλα οι Μαλαίσιοι. Ιμαλαΐων και Σιάμ γωνία. Διασταύρωση κάτσε καλά. Εφαρμόζοντας τη ρήση οξυδερκών Κινέζων «αξίζει μια γερόκοτα σαράντα πουλακίδες» εξέλεξαν πρωθυπουργό τον Μαχατίρ Μοχαμάντ, όστις διάγει αισίως δίχως βια το ενενηκοστό δεύτερο έτος του βίου του. Ο ίδιος κατηύθυνε τα χαλινάρια της χώρας και παλαιότερα, από το 1981 έως το 2003, σε ηλικία δηλαδή πενήντα πέντε μέχρι εβδομήντα επτά χρόνων, αλλά τότε ήταν σχεδόν μπέμπης, δεν είχε πήξει ακόμα το τσερβέλο του, τι να περιμένεις από άγουρα παλικαρόπουλα.

Ρωτήστε τον Δημόκριτο, ο οποίος, αφού ταξίδεψε σ’ ολάκερο τον γνωστό κόσμο του καιρού του, αρμέγοντας τη σοφία του, επέστρεψε οίκαδε στη Θράκη. Εμβρόντητοι τον αντίκριζαν οι χωριανοί του, οι Αβδηρίτες, να κάθεται απ’ τ’ άγρια χαράματα οκλαδόν απέναντι σε γέρικη βελανιδιά και να κοιτάζει πεισματικά απορροφημένος τον κορμό της ώς αργά το σούρουπο. Διήρκεσε χρόνια τούτη η βαθιά και παράδοξη περισυλλογή. Οταν σηκώθηκε επιτέλους κι άρχισε να κυκλοφορεί στην αγορά, εκστόμιζε αλφαδιασμένες κουβέντες που διατηρούν την ισχύ τους ίσαμε σήμερα. Οπως το ρητό «Ο γέρων νέος εγένετο, ο δε νέος άδηλον ει εις γήρας αφίξεται», όπερ έστι ερμηνευόμενο: «Ο γέροντας υπήρξε κάποτε νέος, αλλά ο νέος δεν είναι σίγουρο ότι θα αξιωθεί να γεράσει».

Ισως αντιτάξετε πως η Μαλαισία συγκαταλέγεται στους μουσουλμανικούς, τριτοκοσμικούς τόπους της Ασίας, τόσο συντηρητικούς που δεν κατόρθωσαν εισέτι να απαλλαγούν από τη βασιλική τους δυναστεία. Αλλά και στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ενωση, τον φάρο της παγκόσμιας πρωτοπορίας, όμοια κι απαράλλακτα πράγματα συνέβαιναν. Ο εκάστοτε γραμματέας της Κομσομόλ επί παραδείγματι, της αλήστου μνήμης Νεολαίας του ΚΚΣΕ, ήταν τουλάχιστον ογδοηκοντούτης. Να προλάβει να ωριμάσει ώς τα ενενήντα ώστε να μπορέσει κατόπιν να αποδώσει και, πλήρης γνώσεων και εμπειριών, να προαχθεί στα ανώτατα κλιμάκια, ήγουν στη νομενκλατούρα του Κόμματος. «Δις παίδες οι γέροντες» υπογράμμιζαν οι αρχαίοι ημών.

Εμείς μόνο, εδώ στην Ψωραλέξαινα, βάλαμε αμέτι μουχαμέτι χωρίς περίσκεψη και αιδώ να δώσουμε τόπο στα νιάτα. Και ιδού τα οδυνηρά δείγματα. Τσουρουφλιστήκαμε και θα ψηνόμαστε στο πυρ το εξώτερον εις τον αιώνα τον άπαντα. Διότι δεν διδαχτήκαμε οι αδαείς από τις παροιμίες «πάντα νέο στο κατάρτι, πάντα γέρο στο τιμόνι» ή «όλα τού πρέπουνε του νιου, εκτός απ’ το κουμάντο». Από το 1996 και εντεύθεν κουτρουβαλάμε ανεπιστρεπτί στον ολισθηρό μας κατήφορο. Ψηφίσαμε ηγεμόνα την εθνοσωτήριο εκείνη χρονιά γνωστό και μη εξαιρετέο λογιστάκο. Σωστό μειράκιο μπροστά στον Μοχαμάντ, μόλις εξήντα ετών. Κι ενώ οδήγησε, λόγω απέραντης απειρίας, το βαπόρι στα βράχια, τον αντικαταστήσαμε το 2004 με κολοκυθοκέφαλο νεοσσό ηλικίας 48. Ηταν, βλέπεις, κληρονόμος τζακιού, στο οποίο μας έκαψε τη γούνα.

Στις εκλογές του 2009 επιμείναμε και στις πολιτικές παραστιές και στα απολιτίκ παιδαρέλια. Ο πενηνταεπτάχρονος καινουργής και αμνήμων ηγέτης μάς πέταξε, ως αμνησίκακους αμνούς, στην αρένα των μνημονίων. Κι όταν έφαγε τα μούτρα του, αφού προηγουμένως έκανε μπλε μαρέν τα δικά μας, το ρίξαμε στις φουφούδες. Αλλά οι πιτσιρικάδες πιτσιρικάδες. Ο επόμενος, στα εξήντα ένα του το 2012, μας άλλαξε τον αδόξαστο και παρ’ ελπίδα δοξάσαμε το 2015 βυζανιάρικα ανήλικα, τουτέστιν θεία βρέφη. Τα αποτελέσματα τα ζούμε καθημερινά – τρομάρα μας. Αλλά δεν βάζουμε μυαλό. Προβλέπω να τους ξαναψηφίζουμε προσεχώς, μόλις μεστώσουνε κομμάτι. Μόνη μας παρηγόρια τα γνωμικά «κάθε γέρος την πορδή του μόσχο την έχει» και «χαρά στον νιο τον τσίρλιαρη, στον γέρο σφιχτοκώλη».