Λιπάσματα

Κατηφορίζοντας το βράδυ της Παρασκευής προς τη Δραπετσώνα -την ξακουστή Κρεμμυδαρού του ρεμπέτικου- έφερνα στον νου τον κρανίου τόπο που αντίκριζα περί τη δύση της προηγούμενης χιλιετίας και την ανατολή της τρέχουσας, όταν οι εργάτες προσπαθούσαν να σώσουν τα Λιπάσματα από το «λουκέτο», με το οποίο τράπεζες και επιχειρηματικά συμφέροντα έβαζαν οριστικό τέλος στην παραγωγή με στόχο να εκμεταλλευτούν την περιοχή ως «φιλέτο» real estate κι εγώ κατέγραφα τους αγώνες τους με αλλεπάλληλα ρεπορτάζ.

Υπήρξε για τους απολυμένους κάτι πολύ περισσότερο από επαγγελματικός χώρος το παλιό εργοστάσιο. Πραγματική πατρίδα. Εκεί εργάστηκαν οι παππούδες τους, εκεί πρωτοδούλεψαν, γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν οι γονείς τους κι εκεί εντάχθηκαν οι ίδιοι στην αγορά εργασίας κατά την εφηβεία, για να πεταχτούν στη ζούγκλα της ανεργίας στα σαράντα και τα πενήντα τους. Η μονάδα έκλεισε κι οι εγκαταστάσεις απόμειναν να ερημώνουν στον χρόνο· σωστός ερειπιώνας κατάντησαν.

Μανιώδης λάτρης της Φωτεινής Βελεσιώτου, περιστασιακό μέλος του άτυπου, αλλά ξεχωριστού fan club που την ακολουθεί παντού, πήγαινα να απολαύσω τη στακάτη φωνή της, η οποία κάνει να τρίζουν τα μπετά και να πάλλονται τα φυλλοκάρδια μας. Με χαρά είχα πληροφορηθεί ότι ο δήμαρχος Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Χρήστος Βρεττάκος, κατόρθωσε να κερδίσει έπειτα από πολυετείς αγώνες των κατοίκων ένα μέρος της έκτασης και να το μετατρέψει στο Πάρκο Εργατιάς, στήνοντας θεατράκι και γήπεδα.

Αναυδος εισήλθα στην πύλη. Δημοτικοί υπάλληλοι με οδήγησαν στο ευρύχωρο πάρκινγκ. Η συναυλία είχε μόλις αρχίσει. Το αμφιθέατρο διαθέτει 640 καθίσματα -τα μέτρησα στο τέλος-, οι καρέκλες όμως εκατέρωθεν και μπροστά στη σκηνή ήταν τετραπλάσιες. Οσοι δεν βρήκαν θέση λικνίζονταν στους ήχους του σαλονικιώτικου συγκροτήματος απ’ τα τραπέζια του κυλικείου δίπλα στη θάλασσα. Η Φωτεινή στα καλύτερά της. Το ίδιο κι οι Σωτήρης Μπαλλάς, Γιώργος Καραμφίλλης, Νίκος Παπαναστασίου, Θωμάς Κωστούλας και Διονύσης Μακρής. Με κολλητάρια Πειραιώτες που συναντήσαμε τυχαία δροσιστήκαμε ίσαμε τις δύο με παγωμένες μπίρες πλάι στο κύμα. Ακολουθούν πολυποίκιλες εκδηλώσεις. Τις συνιστώ. Κι έρχονται καύσωνες.