Οικονομικός καλβινισμός μία απειλή που διαρκεί

Τίτλοι στη χθεσινή «Εφ.Συν.»: «Ο Σόιμπλε “απειλεί” την Ελλάδα». «Οι φωνές του Κυρίου τους», όπου «Κύριος» είναι πάλι ο Σόιμπλε και «φερέφωνά» του ο Ολλανδός πρόεδρος της ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ και ο Γερμανός επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ.

«Αυστηρότερη επιτήρηση με νέα μέτρα» βλέπει, πάλι ο Σόιμπλε, εφόσον όμως φύγει από τη μέση το ΔΝΤ, αλλά «τότε το τρέχον πρόγραμμα θα είναι παρωχημένο», διότι «συμφωνήθηκε με την προσδοκία ότι θα συμμετείχε και το ΔΝΤ». Βγάζεις άκρη; Ρητορικό το ερώτημα.

Ούτε άκρη βγάζεις ούτε αυτοί που λύνουν και δένουν σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ευρωζώνη, όπως ο Σόιμπλε, ενδιαφέρονται να βγάλουμε –όχι μόνον οι πάσχοντες Ελληνες, αλλά όλοι οι πάσχοντες πολίτες της Ευρώπης– άκρη.

Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το αμετακίνητο: χρωστάτε, θα πληρώσετε. Πώς; Θα κόψετε τον λαιμό σας. Είναι συνεπείς και δεν αντιφάσκουν! Οι σχέσεις τους με την οικονομία –όχι των χωρών τους, άλλων χωρών, υπόχρεων– είναι σχέσεις οικονομίας θρησκευτικής, μιας ηθικής της οικονομίας, άτεγκτης.

Εγραφα σχετικά στις 13/1: «Φοβάμαι, πως όλα αυτά τα χρόνια, κυρίως των μνημονίων, αλλά και πρωτύτερα, πέρα από τα λάθη και τις παραλείψεις των κυβερνήσεών μας, που ουδείς, νομίζω, αρνείται, είμαστε υποτελείς ενός οικονομικού και πολιτικού καλβινισμού, ισοπεδωτικού και απόλυτου∙ ενός καλβινικού ταλιμπανισμού, που δεν υπήρχε ούτε στη Γενεύη επί εποχής Καλβίνου!».

Βασικό δόγμα του καλβινισμού (μοναδικό χριστιανικό δόγμα που δεν δέχεται την εξομολόγηση, άρα τη μεταμέλεια και τη συγγνώμη) είναι πως οι άνθρωποι είναι ίσοι μόνο ως προς την ανικανότητά τους να σωθούν με δικά τους έργα.

Είναι προκαθορισμένοι. Ανωθεν! Την δε επίδραση του καλβινικού/προτεσταντικού πνεύματος σε οικονομία και κοινωνία έχει αναλύσει πληρέστατα ο Μαξ Βέμπερ στο έργο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού», από το 1905!