Λευκό καλωσόρισμα στον καινούργιο χρόνο με αντιγραφή από προσωπικό ημερολόγιο:
«Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016, 5.31 π.μ. Χιόνι. Εξοχο. Επιτέλους! Μόλις άνοιξα την μπαλκονόπορτα της κρεβατοκάμαρας, ένιωσα παιδί. Χιόνιζε. Η κουπαστή και τα φύλλα τού γιούκα ολόλευκα. Αφησα ανοιχτή την μπαλκονόπορτα, για λίγο, να μπει φρέσκος αέρας, και την ξανάκλεισα. Συνήθως την κλείνω όταν βγαίνω για περίπατο.
»Σήμερα δεν το βλέπω. Ισως βγω, για λίγο, στη γειτονιά, να περπατήσω στο χιόνι, φορώντας τα αρβυλάκια, κειμήλιο του αξέχαστου φίλου Αντώνη Ταβάνη, που τέτοιες μέρες μού επιτρέπω την ψευδαίσθηση ότι τον πάω βόλτα. Αφησα τον καφέ στο γραφείο, άνοιξα το laptop και βγήκα στη βεράντα.
Στρωμένη η ταράτσα του απέναντι δημοτικού παιδικού σταθμού (οικόπεδο, γεμάτο αγριοκαρυδιές, όταν πήραμε το σπίτι, το ’85). Στρωμένα τα καπό των αυτοκινήτων και ό,τι άλλο διακρινόταν. Στρωμένη και η τέντα του σπιτιού∙ το κατάλαβα από την κούρμπα που έκανε το βάρος. «Ευτυχώς, είναι καινούργια!» σκέφτηκα. Επεσαν και δυο νιφάδες (χρόνια είχα να γράψω τη λέξη!) στο κεφάλι.
»Υπέροχα! Μόνο (αυτό το “μόνο” να μην ήταν…) που –όπως συχνά συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις, που η φύση δείχνει το ανάστημά της– σκέφτηκα πάλι τις… υποδομές, τις αντοχές της πόλης και των ανθρώπων σ’ αυτά που οι επίσημοι λένε –κακώς, κάκιστα, αλλά έτσι τα λένε– “ακραία καιρικά φαινόμενα”: Του χιονιού τα μεθεόρτια. Την άλλη μέρα. Τι θα λένε και θα γράφουν οι ειδήσεις… Οχι αυτό που γράφει ο Παλαμάς: “Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου”. Δεν είναι ζήτημα τύψεων. Είναι θέμα εμπειρίας…».
ΥΓ. Σπουδαίος άνθρωπος και φίλη πολύτιμη η Ηρώ Σγουράκη. Εδωσε την τελευταία μάχη με αφάνταστη αξιοπρέπεια, όπως πορεύτηκε σε όλη τη ζωή της. Λιγοστέψαμε. Την αγάπη μου στον Γιώργο, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους.
