Δεν είναι εορταστικό το θέμα ούτε και θέμα για μεθεόρτια: πόσο φάγαμε τα Χριστούγεννα, πόσο βάρος φορτωθήκαμε και δεκαπέντε τρόποι να το χάσουμε. Ολοένα σπανίζουν άλλωστε στις μέρες μας τα εορταστικά, το φαγητό όλο και υπολογίζεται με μεζούρα, στένεψαν τα τραπεζομάντιλα, ενώ τα βάρη πια που φορτωνόμαστε δεν είναι σε κιλά, να πεις θα κάνεις δίαιτα, είναι άυλα βάρη, πολύ βαριά μάλιστα, γιατί προέρχονται, ακριβώς, από δίαιτα, που θα την έλεγα αναγκαστική.
Τέλος πάντων, η φωτογραφία που ενέπνευσε το σημερινό χρονογράφημα ήταν η καθημερινή, κεντρική, αυτής της σελίδας, που επιγράφεται «Το κλικ της ημέρας», την Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου, με την έως θλιβερή λεζάντα: «Με μάσκα προστασίας Κινέζα διασχίζει γέφυρα πεζών στο Πεκίνο. Η ρύπανση έχει φτάσει σε υψηλό επίπεδο και οι αρχές ζήτησαν από 700 εργοστάσια της ευρύτερης περιοχής να σταματήσουν την παραγωγή τους».
Κινέζικοι αριθμοί. Εφτακόσια εργοστάσια, μόνο στην ευρύτερη περιοχή του Πεκίνου. Διαβάζεις και δεν πιστεύεις! Πόσα –αναρωτιέσαι– εργοστάσια να έχει άραγε η ευρύτερη περιοχή του Πεκίνου και πόσα, εν τέλει, ολόκληρη η Κίνα∙ αυτός ο πληθυσμιακός γίγαντας και, τώρα πια, εδώ και καιρό, αυτοκρατορία στο παγκόσμιο εμπόριο, με εμπορεύματα ασύλληπτου όγκου και ρυθμούς ανάπτυξης, ύψους και διάρκειας, νομίζω πρωτοφανείς στην Ιστορία.
Ιδού λοιπόν σε φωτογραφία αυτή η περίφημη ανάπτυξη: Κινέζα διασχίζει πεζογέφυρα στο Πεκίνο φορώντας μάσκα προστασίας. Συγχρόνως 700 εργοστάσια της κινεζικής πρωτεύουσας διατάσσονται να σταματήσουν την παραγωγή.
Διότι –σκέφτεσαι– αν δεν τη σταματήσουν, η ίδια Κινέζα δεν αποκλείεται, αύριο-μεθαύριο, να κυκλοφορεί με μάσκα προστασίας στο σαλόνι του σπιτιού της, στον 25ο όροφο ενός ουρανοξύστη, ένα σαλόνι τέλεια εξοπλισμένο με προϊόντα των ιδίων εργοστασίων, με όλο το Πεκίνο στα πόδια της, πλην αθέατο από τη ρύπανση…
Ε, αυτό λέγεται ανάπτυξη! Και αυτό επιδιώκουμε. Ολοι. Να αναπτυχθούμε, έτσι. Θαμμένοι στην αιθαλομίχλη…
