Μόλις επέστρεψα από ταξίδι και πήγα να ξεκλειδώσω την πόρτα της πολυκατοικίας, ενώ ίσα που βαστιόταν το υδραυλικό μου σύστημα, ατυχία πρώτη: έσπασε το κλειδί μες στην κλειδαριά. Ευτυχώς, είχα προφτάσει ν’ ανοίξω.
Ανέβηκα αστραπή, ξαλάφρωσα και κατέβηκα με μια μικρή λαβίδα (οδοντιατρείου, δι’ εξαιρετικάς περιπτώσεις!). Μου τη χάρισαν κάποτε λέγοντάς μου πως «Οσο κι αν δεν της φαίνεται, κάποτε θα τη χρειαστείς. Θυμήσου το!».
Το έχω θυμηθεί αρκετές φορές έκτοτε. Σε πλείστες εργασίες, πλην οδοντιατρικών! Μόνο στην πόρτα της πολυκατοικίας χθες ήταν για δεύτερη φορά∙ την πρώτη είχε σπάσει κλειδί άλλου ενοίκου.
Ημουν κάτω τη στιγμή που ένοικος μάταια προσπαθούσε ν’ ανοίξει απορημένος… «Δεν μπαίνει το κλειδί…», είπε, ευχαριστώντας με, την ώρα που του άνοιγα. Το γούστο; Είναι συνταξιούχος οδοντίατρος! Τι σου είναι καμιά φορά οι συμπτώσεις…
Ατυχία δεύτερη: Επιστρέφω το επόμενο πρωί από τον περίπατό μου στον Υμηττό, περνάω από κλειδαρά, φτιάχνω δύο κλειδιά, καλού-κακού, φτάνω στο σπίτι ώρα οχτώ και δέκα. Στο τζάμι της πόρτας της πολυκατοικίας ανακοίνωση της ΔΕΗ: Συγγνώμη, ζητούμε την κατανόησή σας κλ.π. Διακοπή οχτώ με έντεκα.
Ρισκάρω και ανεβαίνω με το ασανσέρ. Ξαναρισκάρω και μπαίνω στο μπάνιο. Παίρνω πρωινό. Ετοιμάζομαι να βάλω στον βραστήρα νερό για τσάι και, ατυχία τρίτη: κόβεται το ρεύμα. Ακριβώς εννέα παρά είκοσι.
Ατυχία τέταρτη: Επαναπαυμένος ότι το laptop δουλεύει και με μπαταρία, εφοδιασμένος με στικάκι για Ιντερνετ, κάθομαι με το τσαγάκι (που έφτιαξα στο γκάζι) στο γραφείο, μπαίνω στο Ιντερνετ να στείλω στην εφημερίδα το αυριανό χρονογράφημα.
Ολα καλά, κανονικά, αλλά ένα βήμα πριν από την αποστολή, στην επισύναψη, σώνεται η μπαταρία στο laptop. [Το ρεύμα πάντως επανήλθε –να τα λέμε– μία ώρα πρωτύτερα].
Τι μου έμενε; Να κάνω ένα ακόμα χρονογράφημα… Ωστε μετά, απερίσπαστος, να παρακολουθήσω τα της αφίξεως Ομπάμα…
