Θέμε-δε θέμε, σήμερα τα βλέμματα είναι στραμμένα στις ΗΠΑ. Πάντα Τρίτη και πάντα Νοέμβριος. Χίλαρι εναντίον Ντόναλντ. Τραμπ εναντίον Κλίντον. Σήμερα κληρώνει. Κι ο κλήρος πέφτει… Ούτε μικρό καράβι, προπαντός ούτε αταξίδευτο είναι οι ΗΠΑ, ώστε να πάρει κανείς τη σημερινή ψηφοφορία αψήφιστα.
Ούτε η πολιτική αξιολογείται (για να θυμίσουμε την αξιολόγηση που σήμερα καίει την ελληνική κυβέρνηση κι εμάς μαζί της) με τα «δε βαριέσαι» και τα «άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, όλ’ οι σκύλοι μια γενιά».
Διότι στην πολιτική, άμα βαριέσαι εσύ, δεν θα βαριέται κάποιος άλλος που θα σου φορεθεί καπέλο. Αλλά και πολύ συχνά, μαύρος σκύλος και άσπρος σκύλος διαφέρουν σε, ελάχιστες έστω, λεπτομέρειες, και στην πολιτική το ελάχιστο κρίνει το μέγιστο, ιδίως όταν πρόκειται για την ισχυρότερη δύναμη του πλανήτη.
Διάβαζα χθες στην ψηφιακή έκδοση της «Εφ.Συν.» (efsyn.gr,) πως επειδή, «τόσο τη Χίλαρι Κλίντον όσο και τον Ντόναλντ Τραμπ τους αντιπαθούν περισσότεροι Αμερικανοί απ’ ό,τι τους συμπαθούν, ήταν αναμενόμενο και οι δύο προεκλογικές εκστρατείες να αναδείξουν τις αρνητικές πλευρές του αντιπάλου.
Οι θετικές προτάσεις πολιτικής των δύο πλευρών έχουν χαθεί μέσα στη λάσπη στην οποία έχει βυθιστεί η αμερικανική πολιτική αντιπαράθεση».
Ομως, παρ’ όλ’ αυτά, οι σημερινές εκλογές θα αναδείξουν τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ και, παρά τις αντιπάθειες που προκαλούν αμφότεροι, τις οποίες παρόξυναν περαιτέρω οι μεταξύ τους τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις (debates), αντιπάθειες που θα μπορούσαν να αποτυπωθούν, ενδεχομένως, σε υψηλά ποσοστά αποχής, ποιος θυμάται σήμερα ότι:
Στις εκλογές του 2000 και 2004, που κέρδισε και τις δύο ο ανεκδιήγητος Μπους (ο νεότερος) -την πρώτη με κάτι σαν «δικαστικό πραξικόπημα μειοψηφίας» και τη δεύτερη με ελάχιστη διαφορά- υποψήφιοι των Δημοκρατικών ήταν, αντίστοιχα, οι Αλ Γκορ και Τζον Κέρι. 43ος πρόεδρος ΗΠΑ γράφτηκε ο Ρεπουμπλικανός Τζορτζ Μπους. Δυστυχώς.
