Με ενοχλεί η κοινοτοπία: «Πέθανε πλήρης ημερών». Ο Βαγγέλης Γκούφας έφυγε πλήρης έργου.
Αθηναίος (από του Ψυρρή), βαρβακιόπαις (άριστος μαθητής), απόφοιτος Φιλοσοφικής, ΕΑΜίτης, Μακρονησιώτης, δημοσιογράφος, διαφημιστής (στην εταιρεία «Γνώμη» που εργάστηκε, διευθυντής ήταν ο Μίσιας Καραγάτσης, του οποίου, χρόνια μετά, ο Βαγγέλης θα κάνει σενάριο για σίριαλ τον «Κίτρινο φάκελο»∙ του Βαγγέλη ήταν το σλόγκαν της Πειραϊκής-Πατραϊκής «Ντύνει-Στολίζει-Νοικοκυρεύει), συγγραφέας, σεναριογράφος (νομίζω, ο καλύτερος σε τηλεοπτικές σειρές που πέρασε ποτέ), στιχουργός (από τους καλύτερους), ποιητής, με αξιόλογο ανέκδοτο έργο.
Πρώιμος «χίπις», πολύ προτού εμφανιστεί το κίνημα του χιπισμού∙ δεκαετία του ’50 κυκλοφορούσε στο Σύνταγμα με σανδάλια, τζιν και πουκαμίσες. Λάτρης γυναικών. Παιγνιωδώς αθυρόστομος. Καπνιστής ασυμβίβαστος∙ τσιγάρα τού έστελνε αυτοπροσώπως ο Παπαστράτος, ενθουσιασμένος από διαφήμισή του!
Τη χαρά μου να τον γνωρίσω και να τον συναναστραφώ, από την Πρωτοχρονιά του 1988 και μετά, τη χρωστάω στον αξέχαστο συνθέτη, φίλο Βασίλη Δημητρίου, που με σύστησε, τότε, στην ωραία συντροφιά του «Μπερλίν» της πλατείας Κολωνακίου: Βαγγέλης (πρωταγωνιστής!), Κώστας Κουτσομύτης, Κώστας Μουρσελάς, Τάκης Εμμανουήλ, Γιώργος Σγουράκης, ενίοτε, το δίδυμο των εξαίρετων ηθοποιών μας, οι δύο Γιώργηδες: Μιχαλακόπουλος – Μοσχίδης και άλλοι που δεν θυμάμαι.
Γυναίκες; Μία μόνον, αλλά λέαινα, η Ειρήνη Παππά.
Σ’ αυτήν, η συνέχεια. Δουλεύω τότε μια ιδέα για το «Εψιλον» της «Ελευθεροτυπίας»∙ ένα αφιέρωμα στην Ημέρα της Γυναίκας: Γλυπτά της Αθήνας στα οποία ποζάρισαν γυναίκες. Εχω την πληροφορία ότι στην Αθηνά του Βάσου Φαληρέα, στο Πεδίον του Αρεως, έχει ποζάρει η Παππά.
Το λέω στον Βασίλη (Δημητρίου) που το λέει στον Τάκη (Εμμανουήλ), που μου δίνει το τηλέφωνο της Ειρήνης.
«Δεν το γνωρίζω», απαντά. «Πάντως», συμπληρώνει, «μαθήτρια, είχα ποζάρει στον Φαληρέα. Θα χαρώ πολύ να μάθω πως είμαι η Αθηνά!». Το λέω στον Βαγγέλη.
«Και δεν το παραμυθιάζεις;», είπε. «Εχεις το θέμα. Πέρασέ του μια πινελιά παραμύθι!».
