Εβγαλαν από τη γέφυρα το κλειδί

Ας μιλήσουμε σήμερα για γεφύρια. Τα παλιά, τα πέτρινα, τα τοξωτά.

Που τα μαστόρεψαν μάστορες θρυλικοί και τα ιστόρησαν παραμυθάδες με κεντίδια από νεράιδες, δαίμονες και πανώριες, που χτίστηκαν ζωντανές στα θεμέλια, για να ριζώσει το γεφύρι και να μην πέσει στους αιώνες των αιώνων, να ενώνει, να σμίγει και να ανοίγει δρόμους…

Θολίτες ή καμαρολίθια ή αψιδόλιθους βάφτισαν οι μαστόροι της πέτρας (που φαίνεται πως ήταν και μαστόροι του λόγου∙ ίσως η μαστοριά δεν ξεχωρίζει είδη, είναι μία και αδιαίρετη: ή είσαι μάστορας ή δεν είσαι∙ και στην πέτρα και στο λόγο και στο χρωστήρα και στη μουσική και παντού) τις καλολαξευμένες πέτρες, με τις οποίες φτιάχνανε (συναρμολογούσανε) τα τόξα στα τοξωτά γεφύρια.

Μία, μία, διαλεχτές. Και πιο διαλεχτή, κορυφαίο καμαρολίθι, το κλειδί.

Εκεί που κλείνουν οι ώμοι του τόξου, στο κεφάλι, έμπαινε το κλειδί, ο κορυφαίος θολίτης, σε σχήμα ανάποδου τραπεζιού και σφήνωνε στο τόξο, το κλείδωνε και το έκανε στέρεο.

Ας το προσγειώσουμε τώρα το θέμα στα καθ’ ημάς και τα επίκαιρα, και ας δούμε τα παλιά γεφύρια και τη μαστορική τους παραβολικά, μιας και περίπου παραβολικά η κυβέρνηση, με τον σάλο από την απορριπτική απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες, αναφέρθηκε σε νέα «νομοθετική πρωτοβουλία-γέφυρα».

Δεν ξέρω πώς τη σκέφτεται αυτή τη νέα γέφυρα η κυβέρνηση∙ κάτι γράφτηκε, κάτι διάβασα σχετικά, αλλά, καλού-κακού φυσάμε και το γιαούρτι μετά τα όσα είδαμε∙ αν κάποιοι ικανοποιούνται μιλώντας για μονομερείς ή διμερείς ευθύνες, δικαίωμά τους.

Γνώμη μου πάντως είναι πως οι ευθύνες είναι πολυμερείς έως συνολικές.

Αλλά, νομίζω, πως η προηγούμενη γέφυρα (να το πω κάπως εύθυμα: το Παππά-γιοφύρι) έπεσε, γιατί κάποιοι έβγαλαν το κλειδί από το τόξο.

Ή δεν ήξεραν πώς να το βάλουν. Θέλει και μαστοριά το πράγμα…