Μερακλώθηκε και σπάει πιάτα στην πίστα ο Ερντογάν. Κι αν μερακλωθείς κι αρχίσεις να πετάς πιάτα στην πίστα, ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να τιναχτεί και ποιον θα χτυπήσει και το τελευταίο κομμάτι.
Διότι, με όλα αυτά που λέει και κάνει, τελευταία και το παρακάνει, πίσω απ’ όλα αυτά, δεν έχει, νομίζω, ούτε στρατηγική ούτε σχέδιο, έχει μόνον εμπνεύσεις και βλέψεις, γι’ αυτό και βαράει όπου βρει, πότε στη Λωζάννη και πότε στην… Κοζάνη, κι όποιον πάρει η μπάλα.
Διότι, άλλο πράγμα να πάσχει από μεγαλοϊδεατισμό, για παράδειγμα, ο πρόεδρος της Ακτής Ελεφαντοστού (αν κι εδώ που φτάσανε τα πράγματα παγκοσμίως, ποιος ξέρει τι βλέψεις μπορεί να έχει στη γειτονιά της η Ακτή Ελεφαντοστού…), και άλλο να πάσχει από μεγαλοϊδεατισμό ο σημερινός πρόεδρος μιας παλιάς αυτοκρατορίας, στην πιο εύφλεκτη σήμερα ζώνη του κόσμου.
Οπου μάλιστα, από τα ξημερώματα της Δευτέρας, ξεκίνησε η περίφημη επιχείρηση ανακατάληψης της «πρωτεύουσας του πετρελαίου», της Μοσούλης (ακόμα μία «μητέρα των μαχών»∙ πήξαμε στις μητέρες των μαχών, οι πατεράδες, που στήνουν τις μάχες, κρατούν αποστάσεις και κάνουν την πάπια), την οποία είχε καταλάβει αυτό το «ιδεολόγημα» που περικλείει κάθε καρυδιάς καρύδι και λέγεται «Ισλαμικό κράτος» (το έχω ξαναγράψει: κράτος με ημερομηνία λήξεως∙ ad hoc, που λένε οι νομικοί: εξεπιτούτου), και τώρα πάει να την ανακαταλάβει ένα άλλο συνονθύλευμα, μια σαλάτα με απ’ όλα.
Οπότε, τι να κάνει και ο Ερντογάν, είδε (γνώμη μου, ότι φαντάστηκε) βουνό το πιλάφι στην περιοχή, άνοιξε την καρδιά του, τη μεγάλωσε κι εγώ δεν ξέρω πόσο, πάντως την πήγε μέχρι τα έσχατα της ένδοξης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θυμήθηκε αδελφούς, πρώτους και δεύτερους εξάδελφους, σόγια από Τουρκομάνους και δεν συμμαζεύεται, μερακλώθηκε κι άρχισε να σπάει πιάτα. Ο Αλλάχ να τον φωτίσει να μην είναι πορσελάνες…
