Ολα ωραία και καλά. Και για όσους δεν έπιασαν το υπονοούμενο του τίτλου, παρά τις κρίσιμες λέξεις, το πιάτο της ημέρας που προσφέρει το κατάστημα είναι αυθαίρετα σε πολλές παραλλαγές: γιαχνί, λεμονάτα, με σάλτσα ντομάτα σκέτη ή μπαχαρικά, α λα πολίτα, α λα κρεμ, α λα μπουργκινιόν και ό,τι άλλο επιθυμεί ο πελάτης, που ο σεφ υπόσχεται να εκτελεστεί πάραυτα ενώπιον πελάτου με τα πιο αγνά υλικά.
Ακόμα ένα νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων «στην τελική ευθεία» («Εφ.Συν.» 10/10). Δεν ξέρω άλλα νομοσχέδια που να έχουν μπει τόσες φορές στην τελική ευθεία, όσο αυτά για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων. Εκανα οικογένεια, μεγάλωσα παιδιά, τα σπούδασα, τα πάντρεψα γράφοντας για τελικές ευθείες σε νομοσχέδια που θα νομιμοποιήσουν τα αυθαίρετα.
Από τη μια μου ’ρχεται να τα κάνω εικόνισμα για ό,τι μου πρόσφεραν και μου προσφέρουν συνεχώς (σταθερή αξία!), και από την άλλη μού έχουν γίνει εφιάλτης, έμμονη ιδέα: τι γράφεις πάλι για τα αυθαίρετα; Νιος ήσουνα και γέρασες! Μια ζωή αυθαίρετα! Ούτε οι εργολάβοι, που τα χτίζουν (και τα επιβάλλουν, αλλά ποιος ακούει;) δεν έχουν ασχοληθεί τόσο.
Τέλος πάντων. Παλιά συνήθεια, παλιά αμαρτία… σαν το σκυλάκι του Παβλόφ, είδα τίτλο «Καρότο και μαστίγιο στα αυθαίρετα» (είμαι και τακτικός πελάτης της Χαράς Τζαναβάρα, από τα χρόνια της «Ελευθεροτυπίας» ακόμα), άρχισαν να μου τρέχουν τα σάλια.
Ανέκρινα το δημοσίευμα εξαντλητικά, του έβγαλα την πίστη ανάποδα. Είδα αριθμούς, χρονολογίες, ποσοστά, κατηγορίες, υποκατηγορίες, παράβολα, προθεσμίες, πρόστιμα, παρατάσεις, πάλι πρόστιμα. Είδα και έναν όρο που δεν είχα ματαδεί: «πολεοδομική αμνηστία»! Μία λέξη δεν είδα μόνο: ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ! Πάει κι αυτή. Την έφαγε το σκοτάδι.
Τουλάχιστον σε παλαιότερα νομοσχέδια υπήρχε στο ημίφως! Θέλω κατεδαφίσεις; Κάθε άλλο. Ξέρω και τον πόνο που έχει το αυθαίρετο και την αγωνία. Δεν θέλω δούλεμα…
