Παρ’ όλα αυτά, τα κυκλάμινα ανέτειλαν πάλι στον Υμηττό. Κοντεύει να μου γίνει «βίτσιο». Εβδομο μνημονιακό φθινόπωρο και συνεχίζω να εντυπωσιάζομαι που τα κυκλάμινα στον Υμηττό, παρ’ όλα αυτά, επιμένουν ν’ ανθίζουν. Λες και, μέσα σε όλα αυτά, θα μπορούσε να ανασταλεί (τόσα και τόσα έχουν ανασταλεί) για ευθετότερο χρόνο, για καλύτερες εποχές, και η ανθοφορία των κυκλάμινων. Και όμως αυτά επιμένουν, όπως κάθε χρόνο, να μην αλλάζουν συνήθειες.
Οι άνθρωποι αλλάζουμε συνήθειες –ή μας κάνουν να τις αλλάζουμε με το στανιό–, τα κυκλάμινα δεν καταλαβαίνουν από τέτοια.
Εχει μία αντίστοιχη, εξαίρετη στιγμή ο Ελύτης στο «Αξιον Εστί», από το Αλβανικό μέτωπο αυτή: Ανάγνωσμα πρώτο, Η πορεία προς το μέτωπο: «Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ’χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως».
Παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλο που, επί προσωπικού, βγαίνοντας το Σάββατο το πρωί από τη θάλασσα, ο σάκος μου ήταν άφαντος (ο… φιλότιμος κλέφτης μού άφησε παντελόνι, παπούτσια και φανελάκι, άπαντα απολύτως πεπαλαιωμένα∙ μου πήρε και το σώβρακο!), εντούτοις, παρά το πολύ της θλίψεως, δεν παρέλειψα να μεταβώ, όπως και έκαστον Σάββατον, εις λέσχην «Μορέας» των Εξαρχείων.
Οπου ο φίλος Μπάμπης Αλ., γιατρός, ρώτησε τον επίσης φίλο, εκ των ημετέρων της «Εφ.Συν.», Γιώργο Τσ. (γράφω σαν πολιτικό παρασκήνιο…): «Τι βλέπεις Γιώργο;» και ο Γιώργος… αμερόληπτος, αλλά και με χιούμορ… προκατειλημμένο, απάντησε: «Βλέπω… φιλμ νουάρ… ουέστερν…»!
Τώρα, εδώ που τα λέμε Γιώργο, όπως το ξανασκέφτομαι, κάτι ανάμεσα σε φιλμ νουάρ και ουέστερν βλέπουμε οι περισσότεροι. Χόμφρεϊ Μπόγκαρντ και Τζον Γουέιν δεν βλέπουμε…
