Μπορεί να πληρώνουμε λίγο παραπάνω στον λογαριασμό, να μην παίρνουμε και απόδειξη, αλλά τουλάχιστον, στα πέντε χρόνια του αναγκαστικού «περιπάτου» μας στα μνημόνια (τελευταία όλο και περισσότερο πιστεύω ότι, αν όχι όλον, πάντως στο μεγαλύτερο μέρος του, αυτόν τον άθλιο «περίπατο» αναγκαζόμαστε να τον κάνουμε) τουλάχιστον μαθαίνουμε νέες λέξεις! Δεν προλαβαίνεις ν’ αφήσεις τη μια και αμέσως έρχεται η άλλη∙ απανωτά∙ όπως καμιά φορά απανωτές πέφτουν οι σφαλιάρες.
Διαβάζω τώρα (οικονομικά της κυριακάτικης «Καθημερινής») -κάτι που, προσωπικά, καθότι μη οικονομολόγος (ευτυχώς!), συναντώ πρώτη φορά- τη φράση: strategic defaulters («στρατηγικοί κακοπληρωτές» την αποδίδει το δημοσίευμα). Είναι δε αυτοί: όσοι, ενώ δεν εξυπηρετούσαν τραπεζικά τους δάνεια, διαπιστώθηκε, εσχάτως (από συνωνυμίες που αποδείχτηκαν… ταυτωνυμίες), ότι διατηρούσαν υψηλές τραπεζικές καταθέσεις.
Η… στρατηγική των defaulters είναι η γνωστή «καραμπίνα»: έστησαν «καρτέρι» στην κρίση, περιμένοντας να περάσει η «μπεκάτσα» των νόμων που προστατεύουν τους οικονομικά ασθενέστερους, ώστε, εκμεταλλευόμενοι νόμους υπέρ αδυνάτων, να πετύχουν «στο φτερό» το «θήραμα», που δεν είναι παρά η αφαίμαξη, τελικά, δημόσιων πόρων. Διότι, ως γνωστόν, οι τράπεζες, ακόμα κι όταν φαίνεται πως χάνουν από δάνεια σε «κόκκινες» ή «εμπριμέ» γραμμές, πάντα βρίσκουν τρόπους να ξανακερδίζουν όσα έχασαν∙ η χρήση των δανείων της τρόικας και πού πήγαν στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι αδιάψευστος μάρτυρας των… προτιμήσεων του συστήματος.
Αν το συζητώ, δεν το κάνω από διάθεση… αντιπλουτοκρατική. Το κάνω από… ρεαλισμό, που λέει κι ο πρωθυπουργός. Διότι, αν σήμερα τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια υπολογίζονται στο 35% του συνόλου, οι «στρατηγικές κακοπληρωμών» (με σοβαρές ενδείξεις ότι μεγάλο μέρος αυτών των δανείων φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό) είναι περίπου το 10% του 35% και από άποψη μεγέθους σαφώς υψηλότερου αυτού που αποτυπώνεται στα ποσοστά. Τι θα γίνει; Αγνωστο. Μέχρι τώρα πάντως, λέει το δημοσίευμα, η strategic defaulters «έχει πάντα θετικό αποτέλεσμα»!
