efsyn.gr , Πέτρος Μανταίος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πολύ παλιά, όλα τα τηλεφωνήματά μου, με όσους ήθελα να διατηρώ επαφή, να κρατάω τις γέφυρες ανοιχτές, τα έκανα Τρίτη.

Τα πρώτα χρόνια που ξεκίνησα το έθιμο, υπολόγιζα τα τηλεφωνήματα της Τρίτης γύρω στα δεκαπέντε. Με τα χρόνια, όλο και λιγοστεύανε.

Με κάποιους χανόμασταν, κάποιοι πεθαίνανε, άλλαζαν και οι τρόποι και οι συνήθειες στις ζωές μας…

Στο τέλος, διέγραψα το έθιμο από την τηλεφωνική ατζέντα.

Αυτό συνέβη –και ίσως δεν είναι τυχαίο– όταν η οικογένεια, η γυναίκα μου και ο γιος μου, με εφοδίασε, με το ζόρι, με κινητό τηλέφωνο, για να μη χάνομαι στο δρόμο∙ ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να απομνημονεύσω τον αριθμό∙ μου τον ζητάνε και τον βρίσκω… στο κινητό!

Αλλωστε, τώρα πια και το τηλέφωνο δεν είναι, όπως άλλοτε, η βάση τηλεπικοινωνίας.

Τώρα η κυρίως τηλεπικοινωνία γίνεται με τα sms από τα κινητά και με τα facebook από τα tablets και τα pc.

Τα μέσα επικοινωνίας είναι κατακλυσμιαία και τα απλά τηλεφωνήματα γίνανε ψιχάλες∙ στη χάση και στη φέξη.

Τώρα, τα τηλεφωνήματά μου –επαφής, όχι εργασίας– γίνονται ανά τρεις εβδομάδες, το πολύ σε πεντέξι ανθρώπους, που είναι ζήτημα αν βλεπόμαστε μεταξύ μας μια φορά το χρόνο.

Είναι απ’ αυτούς που, συνήθως, συναντάς στο δρόμο τυχαία, λέτε ο ένας στον άλλο, με ειλικρινές ενδιαφέρον: «Τι γίνεται βρε αδερφέ, χαθήκαμε…» και αφού τα λέτε στα όρθια στο πεζοδρόμιο –το σπίτι, η γυναίκα, τα παιδιά, η δουλειά, η σύνταξη, τα εγγόνια, η κατάσταση… εκεί τώρα πια… γραδάρετε ο ένας τον άλλο, να δείτε τι καπνό φουμάρει, μην έχουμε και τίποτα παρεξηγήσεις…–, στο τέλος αποχαιρετιέστε με τον εντελώς σουρεαλιστικό χαιρετισμό: «Δεν ξέρεις πόσο χάρηκα που σε είδα και τα είπαμε. Να κανονίσουμε να βρεθούμε κάποια φορά, να τα πούμε κι από κοντά»!