Τώρα θα πεις, εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ ασχολείσαι μ’ ένα κάγκελο. Οπως το πάρει κανείς. Κάποτε, ένας διευθυντής εφημερίδας, που ο άνθρωπος με εκτιμούσε, αλλά και δυσκολευόταν να με κατατάξει, είπε στον υπεύθυνο της ύλης: «Μα τι κάνει αυτός ο άνθρωπος (εμένα εννοούσε).
»Εδώ γίνεται της (τάδε) το κάγκελο κι αυτός γράφει για τα παπάκια στον Εθνικό Κήπο;». Ισως έγραφα για τα παπάκια στον Εθνικό Κήπο (που μετά τη γρίπη των πουλερικών χάθηκαν από τη λίμνη∙ την προηγούμενη Κυριακή είδα κάποια μαντρωμένα μαζί με τα αγριοκάτσικα!), επειδή ήθελα να αποδείξω ότι κάπου, στις λεπτομέρειες, η ζωή συνεχίζεται ακόμα κι όταν γίνεται της (τάδε) το κάγκελο ή κάποια από αυτά τα κάγκελα συχνά δεν έχουν τη σημασία που νομίζουμε ή μας κάνουν να νομίζουμε κάποια… προαπαιτούμενα.
Πριν από χρόνια, όταν περιφράχτηκε το άλσος Πανεπιστημιούπολης, για να μην υποχρεώνονται οι πεζοί, που κατευθύνονταν στον Υμηττό, να κάνουν τον γύρο, άφησαν μια στενή καγκελόπορτα στο ύψος της Κατεχάκη. Υποθέτω ότι αυτή την ελεύθερη πρόσβαση «αξιοποίησαν» και οι μοτοκροσιστές (δεν επιτρέπεται το μοτοκρός στον Υμηττό, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα), οπότε γίνηκε μια, σοφή κατ’ εμέ, ρύθμιση: οξυγονοκόλλησαν μια λάμα στην πόρτα και την άφησαν μισάνοιχτη, ίσα που να χωράει ένας άνθρωπος και όχι ευτραφής.
Δεν ξέρω ποια κριτήρια επρυτάνευσαν στις πρυτανικές αρχές, αλλά κάποτε οξυγονοκόλλησαν όλη την πόρτα! Πριν από το Πάσχα λοιπόν κάποιος κατόρθωσε (όχι και ό,τι ευκολότερο) να ξεκολλήσει και να στραβώσει ένα κάγκελο επιτρέποντας, έστω δύσκολα, την… απόδραση πεζών.
Ε, χθες, σε χρόνο θεαματικού ρεκόρ για τα… πατροπαράδοτα ελληνικά δεδομένα, είδα το κάγκελο ξανακολλημένο! Βρέθηκα σε δίλημμα. Τι να κάνω, να συγχαρώ το Πανεπιστήμιο για την αστραπιαία ταχύτητα ή να πω πως ό,τι έλειπε από το Πανεπιστήμιο ήταν αυτό το… κάγκελο…
