«Οπως σε κάθε διαπραγμάτευση», έτσι και κατά τη διαπραγμάτευση στο Γιούρογκρουπ της Δευτέρας, «λειτούργησε το δούναι-λαβείν», σημειώνει («Εφ Συν.» 10/5) ο Κώστας Μοσχονάς στην ανταπόκρισή του από τις Βρυξέλλες που επιγράφεται «Αντίστροφη μέτρηση για συμφωνία έως τις 24 του μηνός»∙ αν και αυτό το «έως τις 24 του μηνός», με τη δραματική εμπειρία των έξι πλέον χρόνων μνημονιακής ηλικίας (στις 10/5 είχαμε γενέθλια) και τη γνώση που αποκομίσαμε διά των συνεχών επαναλήψεων, μάλλον παραπέμπει στο γνωστό παροιμιώδες: «στις 32 του μηνός» ή το έτερον: «το μήνα που δεν έχει Σάββατο».
Τέλος πάντων, λέμε και καμιά… κολακεία να περνούν οι δύσκολες ώρες, αλλά όντως ισχύει η γενική αρχή ότι σε κάθε διαπραγμάτευση λειτουργεί το δούναι-λαβείν. Οπως ισχύει και το μειονέκτημα-πλεονέκτημα κάθε πλευράς διαπραγματευτών∙ αν είσαι σε θέση ισχύος (που απαιτείς πολλά) ή σε θέση αδυναμίας (που δίνεις περισσότερα).
Αν είσαι δηλαδή –να επικαλεστώ κλασικό παράδειγμα ετεροβαρούς διαπραγμάτευσης που έχει πολλές φορές αναφερθεί με αφορμή τα μνημόνια– με τη μεριά των Αθηναίων ή των Μηλίων, όπως, συγκλονιστικά, παραθέτει τη διαπραγμάτευση ο Θουκυδίδης.
Εκείνο που, νομίζω, δεν έχει επαρκώς σχολιαστεί, πέρα από την τεχνική των διαπραγματεύσεων και τη θέση των διαπραγματευτών, είναι αν η διαπραγμάτευση αφορά εμπλεκομένους (όπως η υπερχρεωμένη σήμερα Ελλάδα, που χρωστάει –το πόσα, είναι άλλο ζήτημα!– και πρέπει να πληρώσει) ή αφορά εμπολέμους∙ περίπτωση στην οποία, ασφαλώς, λειτουργούν και οι ρόλοι/θέσεις νικητή και ηττημένου.
Η Ελλάδα όμως δεν προέρχεται από πόλεμο, άρα δεν συντάσσεται με νικητές και ηττημένους. Είναι μέλος μεγάλης οιονεί ομοσπονδίας (Ενωσης) ελεύθερων κρατών –του στενού οικονομικού της πυρήνα μάλιστα– που αντιμετωπίζει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, που συγχρόνως είναι και εσωτερικό πρόβλημα της Ενωσης. Εξι χρόνια δούναι βλέπουμε, λαβείν δεν βλέπουμε. Λες και μας έχουν στριμώξει στη θέση των Μηλίων!
-320x213.jpg)
