Διάβαζα πρόσφατα, στο ανά Δευτέρα δισέλιδο «Για Κ.ΑΛ.Ο» [το ξεκίνησε η «Εφ.Συν.» τον Φεβρουάριο, μετά το 1ο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (από όπου προέρχεται και το αρκτικόλεξο Κ.ΑΛ.Ο), στις 28 Ιανουαρίου στο Ευρωκοινοβούλιο], το δημοσίευμα της Αφροδίτης Τζιαντζή «Ζεστό και συνεταιριστικό γεύμα σε 3.000 μαθητές».
Βάσει του δημοσιεύματος, συμπληρώθηκαν τρεις μήνες από την έναρξη πιλοτικού προγράμματος διανομής ζεστού γεύματος σε 1.405 παιδιά στα 9 δημοτικά του Περάματος∙ δήμου με την υψηλότερη ανεργία στην Αττική.
Επίσης, μες στον Απρίλιο, στο πρόγραμμα γευμάτων εντάχθηκαν άλλα 9 σχολεία της Αττικής∙ σύνολο δηλαδή 3.073 παιδιά του δημοτικού έως τώρα. Ενώ, τα γεύματα σχεδιάζονται από διατροφολόγους με βάση τη μεσογειακή διατροφή, επιβλέπονται από το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και απασχολούν, κατά 50%, προσωπικό «από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες».
Ακόμα, ότι τον «φιλόδοξο στόχο» για «ένα ζεστό γεύμα» σε μαθητές που το έχουν ανάγκη προανήγγειλε τον Δεκέμβριο, «εν μέσω διαμαρτυριών εκπαιδευτικών για φτωχοποίηση του μαθητικού πληθυσμού», η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου, και αφορά, συνολικά, 200.000 παιδιά, περίπου το 1/3 του συνόλου των μαθητών δημοτικού της χώρας! Δεν ξέρεις, αν πρέπει να συγκινηθείς με τη φιλοδοξία ή να ανατριχιάσεις από τους αριθμούς…
Εντελώς συμπτωματικά, λίγο μετά το δημοσίευμα, θέλησε να επικοινωνήσει μαζί μου κάποιος που είπε στην τηλεφωνήτρια της εφημερίδας πως ήμασταν «συμμαθητές στο δημοτικό». Δεν ήμασταν συμμαθητές, μου… έριχνε ένα δημοτικό και πλέον, αλλά είπε «συμμαθητές» για… δόλωμα και τσίμπησα! Μιλήσαμε αρκετά, για το σχολείο (Αρβανιτάκη), τη Θεογνωσία (διευθύντρια, υπερβαλλόντως αυστηρή, με χάρακα αλύπητο!), τους Αμπελοκήπους…
Συμπλήρωσε δε, μήπως και θυμηθώ καλύτερα: «Η μητέρα μου ήταν αυτή που μοίραζε στην αυλή το γάλα…». Θυμήθηκα τότε τα πεινασμένα (περίπου το 1/3 και τότε!) συμμαθητάκια μου, με τα τριμμένα ρουχαλάκια και τον τριχοφάγο της αβιταμίνωσης. Εξήντα χρόνια πριν…
