Εχουν οι γιορτές μηνύματα∙ καθεμιά ξεχωριστά, αλλά οι μεγάλες, τα μεγάλα. Οπως καλή ώρα τώρα, η μεγάλη γιορτή της άνοιξης: του Πάσχα, της Λαμπρής και Ανάστασης, περικλείει το μήνυμα της αναδημιουργίας –κάτι δηλαδή που πεθαίνει, ξαναγεννιέται, ανασταίνεται– και, συγχρόνως, το μήνυμα της αγάπης∙ με την έννοια ότι τίποτα δεν γίνεται –ή κι αν γίνει, είναι ασήμαντο– χωρίς την αγάπη.
Ανάσταση, επομένως, και της αγάπης∙ για τον άνθρωπο, μέσω της ενανθρώπισης –σταύρωσης, θανάτου και ανάστασης– του θείου, αλλά και του θνητού ανθρώπου για τον συνάνθρωπό του. Προπαντός αυτόν, για τον οποίο η αγάπη των συνανθρώπων είναι κανόνας και απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης, όπως συμβαίνει σήμερα με τους χιλιάδες πρόσφυγες στη χώρα μας και τα εκατομμύρια προσφύγων στον κόσμο.
Παραβολικός, αλλά σαφέστατος, ο Απόστολος Παύλος ορίζει την αγάπη στην Α’ Επιστολή του Προς Κορινθίους, στο πολύ γνωστό, αλλά και, συγχρόνως, ένα από τα ωραιότερα κείμενα της θρησκευτικής φιλολογίας, που ξεκινάει (ως τμήμα στο 13ο κεφάλαιο της Επιστολής): «Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» (σε ελεύθερη απόδοση: χωρίς αγάπη είμαι άδειος γκαζοντενεκές που θορυβεί ή νταούλι που ξεκουφαίνει).
Και επειδή η αγάπη είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα χαρά, είτε τη δίνεις είτε σου τη δίνουν, άρα Πάσχα, Λαμπρή και Ανάσταση είναι και γεγονότα χαρμόσυνα, εορτάσιμα, να πάμε σχεδόν μισή χιλιετία πριν από τον Παύλο, σ’ έναν πιο δικό μας, τον Δημόκριτο, για πολλούς την πιο ξεχωριστή μορφή των αρχαίων στοχαστών, πατέρα της ευθυμίας (ο πρώτος που την ανέλυσε!), που τον έλεγαν και Γελασίνο, «διά το γελάν προς το κενόσπουδον (ματαιοδοξία) των ανθρώπων».
Που έλεγε (με τις ευχές μου για καλές γιορτές): «Ζωή χωρίς γιορτές είναι μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχείο», «Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος»!
