Ουράνιος και επίγειοι παράδεισοι

Βασική διαφορά ανάμεσα σε ουράνιο και επίγειους παράδεισους είναι πως οι πρώτος είναι παράδεισος ψυχής, ενώ οι δεύτεροι, φορολογικοί. Κοινά γνωρίσματα: άντρας, γυναίκα, φίδι διαβολικό, δαγκωμένο μήλο, εξαπάτηση, αμαρτία. Μόνο που κατάλληλος συνδυασμός και συνέργεια κοινών γνωρισμάτων, στον ουράνιο παράδεισο οδηγεί στην έξωση, στους επίγειους, στην είσοδο.

Τέλος, την έξωση από τον ουράνιο παράδεισο επέβαλε εφάπαξ μία υπέρτατη, άυλη εξουσία, ένας Θεός, ενώ οι επίγειοι παράδεισοι δεν έχουν το θεό τους∙ υπέρτατη εξουσία είναι το απολύτως υλικό χρήμα, το οποίο, βάσει παλαιού γνωμικού, αλλού τρώει και πίνει (αλλού παράγεται δηλαδή) κι αλλού πάει και το δίνει (και αλλού διαφεύγει). Οχι μια κι έξω. Διαρκώς.

Διάβαζα προχθές γι’ αυτά τα διαβόητα panama papers: χρόνια και χρόνια, δισεκατομμύρια μήλα, χιλιάδες αμαρτωλοί, τράπεζες, δικηγορικά γραφεία, πρωθυπουργοί, εστεμμένοι, φίδια κολοβά… φυγάδευαν χρήματα από τις χώρες τους στους εξωχώριους παράδεισους. Και τι είναι ο Παναμάς στο κάτω κάτω.

Μια χώρα διερχομένων, ιμπόρτ-εξπόρτ: Μια διώρυγα που ενώνει δύο ωκεανούς και χωρίζει δύο Αμερικές. Μια χώρα-πέρασμα με εκάστοτε αντίτιμο εισιτηρίου. Με πραξικοπήματα, των οποίων μέρα πραγματοποίησης, έκβαση και διάρκεια είναι προκαθορισμένες.

Με σημαίες ευκαιρίας σε εμπορικά πλοία (panama paper και αυτό, παλαιότατο). Χώρα- σημαία ευκαιρίας η ίδια, που –να πω το κοινότοπο– εάν δεν υπήρχε, έπρεπε να την εφεύρουν.

Ακόμα και οι περίφημοι παναμάδες, οι πρίγκιπες των καπέλων, με την αθάνατη ψάθα σε χρώμα ελεφαντοστού (ιβουάρ), κι αυτοί ψευδεπίγραφοι είναι. Η ψάθα (νάνος φοίνικας μοναδικός στον κόσμο) φύεται και οι γνήσιοι παναμάδες φτιάχνονται (και μόνο από γυναικεία χέρια, παρακαλώ) στον Ισημερινό.

Αρχίζω και τον πάω τον Παπασταύρου. Γιατί όχι και φερώνυμη οδός! Εδώ κάναμε λεωφόρο μια βασίλισσα, που από τηλέγραφο των ανακτόρων έδινε, στον Πρώτο Πόλεμο, τις θέσεις του ελληνικού στρατού στον αδελφό της, κάιζερ Γουλιέλμο. Λίγο μακριά πέφτει η Ισλανδία…