Μία, δύο τρεις πολλές Αριστερές

«Πρώτη φορά Αριστερά», «δεύτερη φορά Αριστερά», συμπλήρωσε χρόνο χθες «η πρώτη/δεύτερη αριστερή κυβέρνηση»∙ για την ακρίβεια, συν-κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ.∙ που πολλοί, εξ αριστερών, αμφισβητούν, αν και κατά πόσον ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που ήταν (προεκλογικά), ακόμα και αν (ό,τι απέμεινε…) δικαιούται σήμερα να λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, πολύ περισσότερο, αν «αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ!» «έχει καμία σχέση με την Αριστερά»!

Κάτι για το οποίο, τουλάχιστον, η Λαϊκή Ενότητα είναι βέβαιη, καθώς στην… επετειακή ανακοίνωσή της υποστηρίζει πως: «Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε η ίδια την αριστερή παρένθεση, διότι αυτό που υπάρχει ως κυβέρνηση σήμερα δεν είναι η Αριστερά. Η Αριστερά είναι αλλού» (χθεσινή «Εφ.Συν.»).

Μετά είναι και τα… συναγόμενα: «πλεονέκτημα της Αριστεράς», «ηθική της Αριστεράς», «στοίχημα της Αριστεράς» (Κώστας Δουζίνας, επίσης χθεσινή «Εφ.Συν.», «Αριστερά (που) έχει χάσει την κοινωνική της γείωση» (ενδιαφέρουσα επισήμανση, ομοίως στη χθεσινή «Εφ. Συν.», του φίλου Μάκη Καβουριάρη, που θα την συζητήσω μαζί του…).

Δεν λέω πως «θα την συζητήσω μαζί του» από οικειότητα (που υπάρχει έτσι κι αλλιώς, αμοιβαία). Το λέω, γιατί «μια παρέα είμαστε οι περισσότεροι» χρόνια και ζαμάνια, που μας «παιδεύει» η Αριστερά (χωρίς εισαγωγικά αυτή!), μια ζωή στην ελάσσονα αντιπολίτευση, που, τώρα πια, μας… «παραπαιδεύει» από θέση (κυβερνητικής) ισχύος…

Πώς θα την θέλαμε, αλήθεια, όλοι εμείς οι, γενικώς, αριστεροί (αν την θέλαμε) και πώς θα την ορίζαμε μια Αριστερά σε «θέση κυβερνητικής ισχύος»; Θα της βάζαμε εισαγωγικά; Που σημαίνει ότι την ορίζουμε μεν ως Αριστερά, αλλά, συγχρόνως, της αμφισβητούμε (αυτό θα πει εισαγωγικά) την… αριστεροφροσύνη! Μήπως εν τέλει θα έπρεπε από ‘κεί να ξεκινήσουμε;

Από την παραδοχή, κατ’ αρχήν, ότι υπάρχουν μία, δύο, τρεις, πολλές Αριστερές, με δικαίωμα εκάστης να θεωρεί εαυτήν Αριστερά και υποχρέωση να αποποιηθεί του… προνομίου εκδόσεως πιστοποιητικών αριστεροφροσύνης για τις άλλες; Μήπως;..