Γλέντι στη «Μουριά», στο στέκι της παρέας, Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου∙ άδεια καφενείου από το 1915, αιώνας και κάτι μήνες! Κυριακή του αγίου Αντωνίου και εορτή… εγκαινίων, εν χορδαίς και… χορδαίς, τρεις κιθάρες και το τιμώμενο μπουζούκι του νεότερου της παρέας, του Βαγγέλη, που αποκτήθηκε εξ οβολών και της παρέας.
Μεσημέρι με βράδυ. Οξω… μνημόνια και καλή καρδιά. Ολοι οι καλοί χωράνε. Τριάντα και βάλε άνθρωποι, οινόσπονδο σε ένα μπουζούκι.
Αφθονα ελέη, εξ οβολών και αυτά, συμβολή ενός εκάστου και μίας εκάστης, με… ψήφο κατά προτίμηση: ντολμαδάκια (δύο ειδών!), χοχλιοί μπουμπουριστοί, κουνέλι κρασάτο, τυροπιτάκια και λοιπά πιτάκια, πατάτες φούρνου, τηγανιές, ρεβιθοσαλάτα… εν τω πολλώ και το ευ. Προπαντός κέφι και δροσιά της χαράς.
Το ευφρόσυνο! Τραγούδι άφθονο και χορός, η μοναχικότητα του ζεϊμπέκικου, που δεν είναι για ξόδεμα∙ τη φυλάς για να την έχεις. Ο Λευτέρης, ο Δημήτρης, ο Μάρκος, ο Χρήστος, ο Κίμωνας, ο επιγραφόμενος (αφιέρωση στον αξέχαστο φίλο Αντώνη Ταβάνη που γιόρταζε!), ο Βαγγέλης, ο Σώτος, ο Τεό και ο Στέφανος στα όργανα (ανεξάντλητοι!).
Ηταν και μια ωραία ιδέα του Κίμωνα να βγάλουμε σε λοταρία, εξ οβολών και αυτή, δύο από τους ξύλινους γλάρους (κομψοτεχνήματα) που φτιάχνει προς βιοπορισμό ο καλλιτέχνης της «Μουριάς», ο Ναπολέων. Ολα όμορφα. Και επειδή ομορφιά χωρίς γυναίκες είναι ομορφιά λειψή, άσκοπη! Στο άλλο μισό του ουρανού ήταν η Νατάσα, η Ματίνα, η Μαρία, η Φαίδρα, η Ειρήνη, η Τζούλια… (η ευθύνη παραλείψεων, δική μου).
Αχνη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα∙ ζάχαρη λεπτή που εξαερώνεται στο τέλος και μένει η θέρμη μιας ωραίας ανάμνησης. Ο Χρήστος, το κατάστημα, επιφυλακτικός στην αρχή με την ιδέα αυτής της… μπουζουκογιορτής, δεν το πίστευε! Με πλησίασε στο τέλος και μου είπε, σχεδόν στο αυτί: «Ηταν καταπληκτικά! Δεν έχει ξαναγίνει!». Ε, να ξαναγίνει…
