Διάβαζα στο ταξιδιωτικό ένθετο της κυριακάτικης «Καθημερινής» «Τα διαμαντάκια του Βόλου» (16/11): «Παράξενη η οδός Ογλ (αφιερωμένη στον φιλέλληνα ανταποκριτή των “Times” Κάρολο Ογλ, που έχασε τη ζωή του στην επανάσταση της Θεσσαλίας το 1878)». Συγκινήθηκα, όχι μόνο γιατί γνωρίζω ζωή και θάνατο του ωραίου, γενναίου αυτού παιδιού∙ τον δολοφόνησαν, μόλις 27 χρόνων, Τούρκοι μετά τη μάχη της Μακρινίτσας και περιέφεραν το κεφάλι του καρφωμένο σε λόγχη αλαλάζοντας. Αλλά επειδή πρωτάκουσα για τον Ογλ, πριν από χρόνια, στην αυλή του σπιτιού μου, στον Λαύκο Πηλίου, από τον αλησμόνητο φίλο Αλέκο Ζούκα, τον σπουδαίο αυτόν άνθρωπο και φίλο, με τις απέραντες γνώσεις και το ανεξάντλητο κέφι, που έσβησε πρόωρα, στο κορύφωμα της δημιουργικότητάς του, πριν από δυόμισι χρόνια.
Σχεδίαζε μάλιστα, ο Αλέκος, να γράψει μονογραφία για τον Ογλ, τον οποίο θαύμαζε απεριόριστα. Δεν αποκλείεται, στα χρόνια που ακολούθησαν, να την έγραψε και κάπου να βρίσκεται στα πολλά κατάλοιπά του. Ο Ογλ έγινε με επιλογή του, φιλελληνική, ανταποκριτής στην Αθήνα, με αίτησή του στους «Τάιμς», για να καλύψει τις επαναστατικές ετοιμασίες στη Θεσσαλία (ιδίως στο Πήλιο) που είχαν ξεκινήσει δύο χρόνια πρωτύτερα. Η επανάσταση εκδηλώθηκε μεν στη Μακρινίτσα, σε δύο φάσεις (Φεβρουάριο και Μάρτιο 1878∙ στη δεύτερη πρέπει να δολοφονήθηκε ο Ογλ), αλλά ήδη, από τις 15 Ιανουαρίου, στον Αγιο Λαυρέντιο, είχε σχηματιστεί προσωρινή κυβέρνηση Πηλίου.
Αρχιτέκτονας ήταν ο Ογλ. Στην Αθήνα εργάστηκε με τον επιφανή αρχιτέκτονα Τσίλλερ. Ενώ παρέδιδε μαθήματα αγγλικής αφιλοκερδώς. Με χρήματά του κατασκευάστηκαν χαρακώματα στη Μακρινίτσα. Κηδεύτηκε, πανδήμως, στον Αγιο Διονύσιο των καθολικών, στην Πανεπιστημίου. Ο δήμος παραχώρησε δωρεάν μνήμα, με επιτύμβια μαρμάρινη πλάκα, στο Α΄ Νεκροταφείο. Στα χρόνια αμνησίας που ακολούθησαν ο (δωρεάν!) τάφος πουλήθηκε και η επιτύμβια πλάκα διετέθη, με άλλες «αγνώστων νεκρών», προς επίστρωση πλατειών και πεζοδρομίων…
