Δεν ξέρω αν… Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα πριν ή μετά την Μπριζίτ Μπαρντό. Εχω αμφιβολίες. Εξήντα εννιά χρόνια από τότε, 1956, που ο Ροζέ Βαντίμ ξεγύμνωσε με την κάμερά του μπροστά στην άφωνη ανθρωπότητα του Ψυχρού Πολέμου την ομορφιά της γυναίκας με την πρωταρχική αθωότητα ενός πάθους δοτικού, άδολου, επιλεκτικού και αυτεξούσιου. Μοντέλο του, η τότε νόμιμη πλέον σύζυγός του, 22 χρόνων καλλονή (29 ο ίδιος), μεγαλοαστή, κόρη βιομηχάνου, ερωμένη του νεαρού σκηνοθέτη από τα 15 της.
Ανένδοτος ο πατέρας. Ενέδωσε τελικά στο γάμο μετά τριετία. Ισως υποχρεώθηκε. Η μπέμπα των 15 ήταν πια ενήλικη. Σε λίγο θα γινόταν Μπε–Μπε. Υπέρλαμπρο άστρο στο διεθνές στερέωμα. Πρώτη εκτίναξη: χώρισε τον Βαντίμ. Πουθενά στη βιογραφία της δεν υπάρχει φράση με την Μπε–Μπε αντικείμενο. Τέσσερις γάμοι, αμέτρητες σχέσεις, πουθενά η είδηση: αυτός χώρισε την Μπαρντό!
Για να είμαι ακριβής, είδα το φιλμ δεκαετία του ’60. Στην πρώτη προβολή ήταν: Αυστηρώς ακατάλληλον. Κυρίαρχη η καθαρεύουσα. Στις προθήκες με τις φωτογραφίες, στα επίμαχα σημεία μπαίνανε χαρτάκια με πινέζα. Σε πολιτείες των ΗΠΑ το φιλμ απαγορεύτηκε. Τότε που το είδα, η Μπε–Μπε ήταν πια στο απόγειο: σταρ, ακατάλληλη, μητέρα, ακατάλληλη, διασημότης, ακατάλληλη, κοσμική, ακατάλληλη, περικυκλωμένη από θαυμαστές αιμοδιψείς και δημοσιογράφους πιράνχας. Με μια απόπειρα αυτοκτονίας και σε αναζήτηση καταφυγίου.
Τότε, από ιέρεια της οθόνης και σημαντική ερμηνεύτρια τραγουδιών, έγινε ιέρεια μαχητική και θεραπαινίδα επίμονη απροστάτευτων ζώων. Ακολούθησαν, αρκετά μετά, πολιτικές επιλογές και τοποθετήσεις που κάποιους –όπως ο επιγραφόμενος– δυσαρέστησαν.
Αρχές του αιώνα. Αλήθεια, συμπλήρωσε κιόλας 25 χρόνια αυτός ο αλλιώτικος, κάπως αλλόκοτος, αιώνας! Ευρωπαία επίτροπος, 1999–2004, Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Ισων Ευκαιριών, η Αννα Διαμαντοπούλου. Διευθυντής του γραφείου της, ο αξέχαστος φίλος Γιώργος Γλυνός. Τον επισκέπτεται η Μπαρντό με αιτήματα και προτάσεις για τα ζώα σε αιχμαλωσία. «Πώς την είδες;» ρώτησα με αγωνιώδες ενδιαφέρον. «Ε, η Μπαρντό είναι πάντα η Μπαρντό!» απάντησε.
