Το Σάββατο, είπα μετά από καιρό, αντί να ανηφορίσω προς Υμηττό, να κατηφορίσω προς Θησείο. Να δω και αν τελείωσαν τα έργα στη Βασιλίσσης Ολγας και ποια η τελική της μορφή, να τη χαίρονται οι τουρίστες μας, να θαυμάζουν και όσοι από μας εντυπωσιάζονται με κάτι τέτοια. Εμού εξαιρουμένου, να εξηγούμαστε. Οχι τόσο από την παρέμβαση της ανάπλασης, το είδος, την αισθητική και τη χρησιμότητά της. Αλλά επειδή αλλιώς ιεραρχώ τις ανάγκες της Αθήνας, των πολιτών και των επισκεπτών της και επειδή θεωρώ ότι τα συρτάρια που άδειασαν για τα έργα στην Ολγας, είναι, μπροστά στα έργα που έχει απόλυτη ανάγκη η πόλη και δεν γίνονται, πεταμένα λεφτά.
Ε, λοιπόν, το έργο, που ήταν να παραδοθεί αρχικά τον Ιούνιο, έχει ακόμα δρόμο με πλαστικές περιφράξεις μπροστά του. Πήγα να περάσω απέναντι και εγκλωβίστηκα στις γραμμές του τραμ, προσευχόμενος να φτάσω σώος στην Αμαλίας. Αλλά και παραμέρισα δις, με την πλάτη στο πλέγμα, ώστε να… διευκολύνω μία οδηγό αυτοκινήτου κι έναν οδηγό μοτοσικλέτας που παραβίαζαν τις… γραμμές του τραμ!
Σκέφτηκα κι εγώ και προτείνω, συνοπτικά, πέραν των απόψεών μου για το έργο και την αισθητική του. Αφού πετάχτηκαν που πετάχτηκαν του κόσμου τα λεφτά, τουλάχιστον να αποκαταστήσουμε την ιστορική αδικία, γενέτειρα της Δημοκρατίας να μην έχει στο κέντρο μια λεωφόρο Δημοκρατίας, ενώ είναι πηγμένο στα ονόματα βασιλιάδων και βασιλισσών. Με μία κατ’ ευφημισμό λεωφόρο Δημοκρατίας… εξορισμένη κάπου στα οπίσθια του Πενταγώνου. Ενώ από πλατείες το όνομα Δημοκρατίας που δόθηκε μες στα πολλά ένα φεγγάρι στην πλατεία Κλαυθμώνος, αποσύρθηκε με την επόμενη πανσέληνο…
Η μελαγχολική ειρωνεία είναι ότι, σήμερα, η Κλαυθμώνος φέρει επισήμως δύο επωνυμίες: την παλιά, του προπερασμένου αιώνα, Κλαυθμώνος, από τον κλαυθμό δημοσίων υπαλλήλων που απολύονταν σε κάθε κυβερνητική αλλαγή μπροστά στο εκεί υπουργείο Εσωτερικών και τη μεταγενέστερη… Εθνικής Συμφιλιώσεως. Οι λέξεις… κόκαλα δεν έχουν…
