Παλιά ήταν οι ελεπόλεις (πύργοι πολιορκίας), οι κριοί και άλλες πολιορκητικές μηχανές. Από τότε που έπεσαν τα τείχη, οι πόλεις αλώνονται και οι κάτοικοι αιχμαλωτίζονται (αιχμαλωτιζόμαστε) από μέσα, με μέσα επεκτατικής, γιγάντιας οικοδόμησης, ουρανοξύστες, αλλά και μες στα σπίτια μας, με τηλεοράσεις, ηλεκτρονική επικοινωνία γενικώς, ακουστική και οπτική, παιχνίδια, στοιχήματα και, για διατροφή, να ’ναι καλά το ντελίβερι…
Το 2019 περπατούσα, με το χάραμα, στο Μανχάταν και ήταν φορές που σήκωνα το κεφάλι σε στενούς δρόμους κι αν έβλεπα μια φέτα ουρανό, έκανα τον σταυρό μου· οι ουρανοξύστες, όσο υψώνονταν, οι κορυφές τους συγκλίνανε, τόσο που ο ουρανός εξαφανιζόταν. Είχαν προηγηθεί βέβαια κατά 18 χρόνια οι Δίδυμοι Πύργοι. Αλλά αυτή ήταν τρομοκρατική, πολεμική, σε ευρεία έννοια, ενέργεια· οργανωμένο σαμποτάζ. Σκεφτόμουν, τι θα γινόταν τόσος κόσμος, που ζει είτε εργάζεται εκεί, σε περίπτωση πυρκαγιάς φέρ’ ειπείν. Πώς και πόσο γρήγορα θα έσπευδαν οι πυροσβέστες και θα εκκενώνονταν αυτά τα μεγαθήρια. Τι θα επακολουθούσε.
Ηταν κι εκείνη η φονική πυρκαγιά στο Λονδίνο, στον Πύργο Γκρένφελ, Ιούνιος 2017, με τους 79 νεκρούς. Πρόσφατα συζητιόταν η κατεδάφισή του. Αλλά αντιδρούν οι συγγενείς των νεκρών, διότι ακόμα δεν έχουν εξακριβωθεί τα αίτια, ενώ, μέχρι πέρσι, ανακαλύπτονταν ανθρώπινα μέλη σε… μπάζα· δεν κάνω τυχαία τον παραλληλισμό, ασφαλώς!
Ηρθε τώρα, την Πέμπτη, η τεράστια πυρκαγιά με τους δεκάδες νεκρούς (πάνω από 100), τους αγνοούμενους και τους τραυματίες, σε συγκρότημα ουρανοξυστών στο Χονγκ Κονγκ: εφτά γίγαντες, από τους οχτώ του συγκροτήματος, πληθυσμού 2.000 ανθρώπων, συνταξιούχοι οι περισσότεροι, με αγορές επιδοτούμενες, καιγόντουσαν σαν λαμπάδες, με σκαλωσιές επισκευής από μπαμπού και… προστατευτικές «λινάτσες» από εύφλεκτο πλαστικό, του… κι όποιον πάρει ο χάρος! Να τα βλέπεις και να μην τα πιστεύεις!
Σε μια πόλη, από τις πιο πυκνοδομημένες στον κόσμο, όπου, όπως διάβασα: «εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε ουρανοξύστες “κολλημένους” μεταξύ τους σαν βιβλία σε ράφι»!
