Κάτω στον Πειραιά στο μουράγιο έκανα υπομονή και κουράγιο. Στην Ελευσίνα μια φορά έριξα πέτρα στο γιαλό, στο πέλαγο λιθάρι. Κι αν δεν πάρουμε χαμπάρι, αγκαλιά θα μας τουμπάρει. Στου γιαλού τα βοτσαλάκια κάθονται δυο καβουράκια κι όλο κλαίνε τα καημένα. Απόψε που υπάρχουνε τα τάλιρα, βρε μάγκες θα οργώσουμε τα Φάληρα. Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα. Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης. Στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς…
Δεν ξέρω τι διάολο μ’ έπιασε χθες και ξύπνησα με τραγούδια κοντά στη θάλασσα και σιμά σε λιμάνια. Ισως επειδή, προχθές, ήμουν με παρέα καμιά δεκαριά, εκ των οποίων οι εφτά είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με τη θάλασσα, τη ναυτιλία, τα φορτία και τις ναυλώσεις. Και ο λόγος το έφερε στις εκβαθύνσεις λιμανιών (βυθοκορήσεις) στους διαύλους προσέγγισης και στις περιοχές ελιγμών πλοίων προς ασφαλή πρόσδεση. Πόσο έχει προοδεύσει η σχετική τεχνολογία. Ωστε σήμερα να μπορεί, φέρ’ ειπείν, η Ελευσίνα να γίνει Πειραιάς, χωρίς όμως και ο Πειραιάς, αντιστοίχως, να μπορεί να γίνει Ελευσίνα.
Και μετά ήρθε η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, που με μία εκτίναξη fast track, που ελληνικά θα τη λέγαμε: στο άψε-σβήσε, με μαγικό τρόπο μετακίνησε τον Πειραιά προς την Ελευσίνα, την Ελευσίνα προς τον Πειραιά, έφερε τα πάνω κάτω, γύρισε τα μέσα έξω, έκανε τον προβλέψιμο (πρωθυπουργό) επιβλέψιμο, να ξέρουμε και τι μας γίνεται! Και πέρασε όλη αυτή την ιλαροτραγωδία στην κατηγορία των «εμβληματικών επενδύσεων εξαιρετικής σημασίας» με ειδικές ρυθμίσεις, κίνητρα, επιδοτήσεις, φοροαπαλλαγές, όλα στον συντομότερο, δυνατόν, χρόνο, αλλά –προπαντός!– «συμφερόντων ελληνικού δημοσίου».
Κάπου στην άκρη, η κινεζική Cosco, του Πειραιά, παρέδωσε ένα μάθημα επιδέξιας διπλωματίας: «… η συνεργασία των δύο χωρών (Ελλάδας και Κίνας) βασίζεται αποκλειστικά στην αμοιβαία στήριξη, χωρίς γεωπολιτικούς υπολογισμούς· δεν στοχεύει τρίτους ούτε επηρεάζεται από τρίτους». Φτάνει να ξέρεις… ανάγνωση. Αλλιώς, φουρτούνες στα μπατζάκια μας…
