Καμιά φορά η τύχη, οι συμπτώσεις που λέμε, δεν είναι και τόσο συμπτώσεις ούτε τόσο τυχαίες. Υπάρχουν προδιαθέσεις που προοιωνίζονται ότι κάτι μέλλει να συμβεί και αυτό το κάτι, στα δικά μας, τα ελληνικά, ιδιαίτερα τα αθηναϊκά, συνήθως είναι από αυτά που κανένας δεν θέλει και δεν εύχεται, αλλά όταν συμβαίνουν, κανένας δεν εκπλήσσεται, αφού όλοι, αργά ή γρήγορα, το περίμεναν.
Δεν ήταν λοιπόν τυχαίο ότι τη μια μέρα, τη Δευτέρα, η «Συντακτών» βγαίνει με πρώτο θέμα το μποτιλιάρισμα στην Αθήνα και εν γένει στην Αττική: «Το μποτιλιάρισμα μόνιμος κάτοικος της Αττικής» και μέσα, στο ρεπορτάζ του Ματθαίου Τσιμιτάκη: «Στο κόκκινο η κίνηση και τα νεύρα στους δρόμους της Αττικής». Και την ίδια μέρα έρχεται μια έντονη, αν και όχι μεγάλης διάρκειας, βροχή με στιγμές καταιγίδας, που την άλλη μέρα, την Τρίτη, πάλι από τη «Συντακτών», θα πιστοποιήσει («Καταστροφές από την κακοκαιρία-εξπρές», έστω και αν η κακοκαιρία της Δευτέρας δεν περιορίστηκε μόνο στην Αττική) ότι η κυκλοφοριακή ασφυξία στην πρωτεύουσα και στην ευρύτερη περιφέρειά της συμβαδίζει, πάει χεράκι χεράκι, με τον πολεοδομικό ιστό της, τον τρόπο που αυτός σχεδιάστηκε και τις αντοχές σε υποδομές που διαθέτει ο συγκεκριμένος πολεοδομικός ιστός να ανταποκριθεί σε καιρικές συνθήκες… εξπρές, υπερταχείες και… υπερηχητικές, όπου το τρίδυμο: πολεοδομικό συγκρότημα – κυκλοφοριακό – πλημμύρα αποδίδει σε ντο μείζονα τη συμφωνία του χάους.
Δεν θυμάμαι πότε και από πότε ξεκίνησα τον θρήνο της Αθήνας που χάνεται. Νομίζω πως ήταν με τα πρώτα χρονογραφήματά μου, αρχές δεκαετίας του ’80, στην «Ελευθεροτυπία». Από τότε –45 χρόνια!– θρηνώ την Αθήνα, την Αττική, που χάνονται στα σχέδια της αρπαχτής, τις μηχανορραφίες των μεταφορών συντελεστή δόμησης και τις μεθοδεύσεις άλωσης της παραλίας με προπέτασμα αξιοποίηση χώρου πέραν της παραλίας! Και η πόλη μεγαλώνει και η χώρα μικραίνει και τα αυτοκίνητα πληθαίνουν και η ζωή συνεχίζεται…
