Αντιγραφή από προσωπικό ημερολόγιο, 10.11.25, ξημερώματα: «…Κοιμήθηκα χθες το απόγευμα. Ξυπνώντας είπα, Κυριακή, να χουζουρέψω με λίγη τηλεόραση. Επεσα σε Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ, χουζουρλίδικο, μόνο που ο Παπαμιχαήλ… τραγουδούσε κι όταν τραγουδάει, με διώχνει από το σπίτι! Σηκώθηκα, ντύθηκα, βγήκα. Πήρα μετρό από Ευαγγελισμό, κατέβηκα Αμπελοκήπους, πήγα στη “Νιρβάνα”, είδα τη “Βουγονία”, τελευταία ταινία του Λάνθιμου, με την, πάντα εξαιρετική, Εμα Στόουν.
»Μ’ άρεσε· προσφιλές θέμα του Λάνθιμου η… προσεχής κατεδάφιση του πλανήτη Γη· του οποίου οι τελευταίοι κάτοικοι είμαστε οι νυν, ακόμα, ζώντες. Απομακρύναμε ακόμα και τους εξωγήινους, που ενώ προσπάθησαν να μας σώσουν, από αμνημονεύτων… από εποχής δεινοσαύρων, στο τέλος είδαν ότι δεν παίρνουμε χαμπάρι, τέτοιοι που είμαστε. Συγκάλεσαν, κάπου στον γειτονικό γαλαξία της Ανδρομέδας (μόλις 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός από την… Ομόνοια), γενικό συμβούλιο με θέμα τον… ΟΠΕΚΕΠΕ, συγγνώμη… την τύχη της επί Γης ανθρωπότητας και αποφάσισαν, ομοφώνως, να μας αφήσουν να πάμε να κόψουμε τον λαιμό μας μόνοι μας, καταλήγοντας ότι γι’ αυτό το απλό δεν χρειαζόμαστε ούτε την έξωθεν ούτε την άνωθεν βοήθεια. Μια χαρά το μπορούμε και μόνοι μας.
»Μας στείλανε λοιπόν κατά διαόλου, έτσι όπως μας βρήκε το (αναγκαίο) κακό: στον δρόμο, στη δουλειά, στο αυτοκίνητο, στην ντίσκο, στην κλίνη σε ερωτική περίπτυξη. Ενσταντανέ πλήρους αδράνειας, ακινησίας θανατερής, θανάτου απαθανάτισης. Πομπηία! Επέζησαν… ένας σκύλος, μια γάτα και μια… μέλισσα που μόλις καθόταν να τρυγήσει τη γύρη λουλουδιού, στην πρώτη της πτήση σε νέα εποχή, μετά τον θάνατο των ανθρώπων. Καταπληκτικό!
»Βγαίνοντας από το σινεμά στο πεζοδρόμιο της Αλεξάνδρας, που τότε, στην παλιά “Νιρβάνα”, την καλοκαιρινή, ήταν χαλικοστρωμένο με καταβρεγμένα χαλίκια και τραπεζάκια έξω, θυμήθηκα ότι το πρωί στο Μπελέμ του Αμαζονίου ξεκινούσε η 30ή Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή, COP30, με “ηχηρή απουσία των μεγάλων ρυπαντών του πλανήτη”, των “εξωγήινων” με τα “πειράματα σε γήινους” του Λάνθιμου…».
