«Περάσανε τα χρόνια φύλλα ή βότσαλα…», από την «Ηλικία της γλαυκής θύμησης» στους «Προσανατολισμούς» του Ελύτη. Περάσανε τα χρόνια… 1963-2025. Η γνωριμία μου με τον Διονύση Σαββόπουλο και το τέλος του· ό,τι, τέλος πάντων, μπορεί να θεωρηθεί τέλος για έναν καλλιτέχνη του διαμετρήματος του Σαββόπουλου… Τελείωνα τότε το Γυμνάσιο –ένα χρόνο πριν από τη μεταρρύθμιση Παπανδρέου που έφερε στη δευτεροβάθμια τα Λύκεια– και ο Διονύσης, ακριβώς ένα χρόνο μεγαλύτερος, Δεκέμβριο με Δεκέμβριο, ήταν δευτεροετής στη Νομική Θεσσαλονίκης, συμφοιτητής και πολιτικά ομόδοξος με τον αδελφό μου.
1963. Χρονιά που δολοφονείται ο Γρηγόρης Λαμπράκης στη Θεσσαλονίκη, ο Σαββόπουλος αφήνει τη Θεσσαλονίκη κι έρχεται στην Αθήνα μ’ ένα σάκο και μια κιθάρα. Ηλικία της γλαυκής θύμησης. Μπιτλς και Μπομπ Ντίλαν, οτοστόπ και αμφισβήτηση. Πρώτη εγκατάσταση, προσωρινή, στο σπίτι του συμφοιτητή και φίλου, στο σπίτι μας. Νεόδμητο προσφυγικό, Μηδείας 90, Περισσός. Δυο βδομάδες. Στη Θεσσαλονίκη είχε ξεκινήσει μαθήματα βιολιού. «Τι θα πει συμφωνική μουσική;» τον ρώτησα. «Κάθε όργανο παράγει ήχο, όταν οι ήχοι πολλών οργάνων συμφωνούν, αυτό το λέμε συμφωνία» μου είχε απαντήσει, απλά, όπως ένα παιδί που κάτι ξέρει απαντάει σε παιδί που θέλει να μάθει.
Μετακόμισε σε ημιυπόγειο στο Κολωνάκι που νοικιάσανε με τον Μάνο Λοΐζο. Ιδια χρονιά τον άκουσα –ίσως στην πρώτη του δημόσια εμφάνιση στην Αθήνα– στην Κίνηση Ειρήνης, Πατησίων και Χαλκοκονδύλη, παρέα με καλλιτέχνες από τον νεόκοπο (1962) Σύλλογο Φίλων της Ελληνικής Μουσικής. Τέσσερα τραγούδια που έγιναν αμέσως επιτυχίες και τα λανσάρισε, στα «φασκιά» τότε κι αυτή, η «Λύρα» του Πατσιφά. Συναντηθήκαμε, μετά, στην απομόνωση της οδού Μπουμπουλίνας, Αύγουστος του ’68. Μετά ο Διονύσης απογειώθηκε. Στο «Ροντέο», Χέυδεν, και στο «Κύτταρο», Ηπείρου, έγινε ο τροβαδούρος της αντίστασης.
Τα υπόλοιπα είναι… Ιστορία. Επιμένω στη διάγνωση ότι διαρκούν… η τρύπια στέγη μιας παράγκας, η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας κι ο χαφιές που μας ακολουθεί…
