Στιχομυθία στην προχθεσινή Βουλή –συζήτηση επί της τροπολογίας για το… μέλλον του Αγνωστου Στρατιώτη– μεταξύ του υπουργού Προστασίας του Πολίτη και της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας. Χρυσοχοΐδης: «Οπως στην Ακρόπολη δεν στήνουμε τσαντίρια και στις εκκλησίες δεν κάνουμε γκράφιτι, έτσι οφείλουμε μέγιστο σεβασμό ως πολίτες και έθνος στα ιερά και τα κοινά». Κωνσταντοπούλου: «Οι άνθρωποι που ζουν σε τσαντίρια έχουν μεγαλύτερη μπέσα απ’ αυτούς που ζουν σε παλάτια».
Δεν σχολιάζω τα διαμειφθέντα. Αλλά μιας και πρώτος αναφέρθηκε στα «τσαντίρια» ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. –προφανώς εξ επιδράσεως της «τσαντιροκατάστασης» του Πορτοσάλτε, αναφερόμενου στην απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, στον χώρο του Αγνωστου Στρατιώτη, για το νεκρό παιδί του στα Τέμπη· καθείς και η αγωγή του!– είπα να ρωτήσω τον υπουργό ως καθ’ ύλην αρμόδιο: Ποια η τύχη δύο υποθέσεων φόνων νεαρών Ελλήνων πολιτών Ρομά από αστυνομικούς: του 18χρονου (πατέρα δύο παιδιών με τη γυναίκα του έγκυο στο τρίτο) Νίκου Σαμπάνη, ακριβώς τέσσερα χρόνια από σήμερα, 22/10/2021 και του 17χρονου Κώστα Φραγκούλη, 11/11/2023.
Οσο για τη λέξη τσαντίρι, δανεισμένη από την τουρκική çadır, που προέρχεται από την περσική çādur (σκίαστρο, τέντα), με προέλευση σανσκριτική: chattra (ομπρέλα, αλλά και καταφύγιο) που μας έρχεται (ταξιδεύουν οι λέξεις…) από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή skeh₃ (σκιά). Σημαίνει δε μεταφερόμενη πρόχειρη σκηνή πλανόδιων ομάδων (νομάδων) ή ατόμων. Ισως, η αρχαιότερη μορφή μεταφερόμενου ανθρώπινου καταυλισμού. Ευθυμογραφικά αναφέρεται στο τσαντίρι («Αλ Τσαντίρι Νιουζ») σε σατιρική τηλεοπτική εκπομπή του ο Λάκης Λαζόπουλος. Που κι αυτός, νομίζω, εμμέσως την εμπνεύστηκε από το πρώτο αραβικό κανάλι δορυφορικής τηλεόρασης, το «Αλ Τζαζίρα» (Al Jazeera), που είναι το αρχαιότερο αραβικό όνομα για τη Μεσοποταμία.
Η λέξη, όπως βλέπουμε, δεν περιέχει κάτι το προσβλητικό ή… παρεξηγήσιμο. Ισα ίσα που ως πρωτόγονη κατοικία ανθρώπων είναι, πιστεύω, απόλυτα σεβαστή! Οσοι τη χλευάζουν, δήθεν μεταφορικά, είναι κάτι τύποι σαν τον Πορτοσάλτε και τον Χρυσοχοΐδη…
