Περί Τέχνης σήμερα ο λόγος. Γλυπτικής. Αφορμή, η «τσαντιροκατάσταση», όπως χαρακτήρισε δημοσιογράφος, γνωστός για την ευγλωττία, τη σεμνότητα και την αντικειμενικότητά του, την απεργία πείνας, στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του Ντένις, ενός εκ των 57 νεκρών του εγκλήματος των Τεμπών. Αίτημα του πατέρα-απεργού, η εκταφή ό,τι του παραδόθηκε, σφραγισμένο, ως παιδί του, ώστε να εξακριβωθεί η ακριβής ταυτότητα του παιδιού, για την οποία ο πατέρας αμφιβάλλει.
Θα συμφωνήσω με τον δημοσιογράφο για «ιερό χώρο», όπου «τιμούμε τους προγόνους μας, οι οποίοι πήγαν να υπερασπιστούν την πατρίδα και εκεί σκοτώθηκαν στη μάχη». Ομως ότι το έκαναν: «Για να είμαστε εμείς ελεύθεροι και σήμερα να λέει ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του», ας το κρατήσει για τον εαυτό του, μιας και, όπως φαίνεται, αυτή είναι άποψή του περί ελευθερίας σήμερα: «να λέει ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του»!
Οσο για το μνημείο «το οποίο δεν ανήκει σε κανέναν αλληλέγγυο, σε καμία οργάνωση, σε κανέναν πικραμένο, σε κανέναν πονεμένο», ενώ διακρίνεται σαφώς η ευγένεια της πρόθεσής του και τι ο ίδιος θεωρεί, εξ αποστροφής, αλληλεγγύη, πίκρα και πόνο (τι διάολο, εμβολιασμένος είναι έναντι αυτών των συναισθημάτων;), εντούτοις στην άρνησή του ότι «δεν ανήκει…», η κατάφασή του ότι «Είναι όλων των Ελληνίδων και των Ελλήνων», εξαιρεί από όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Ελληνες, τους αλληλέγγυους, τις οργανώσεις, τους πικραμένους και πονεμένους. Προφανώς, απομένουν τα… περιστέρια και οι εύζωνοι.
Και τώρα, το απάνθρωπο «τσαντιροκατάσταση», επειδή ο πατέρας-απεργός πείνας, 9η μέρα σήμερα, είναι σε αντίσκηνο. Εδώ, θα του αλείψω βούτυρο στο ψωμί· στον ίδιο και σε ομοϊδεάτες του περί «ιερών και οσίων»: Για το γλυπτό του Αγνωστου Στρατιώτη (κάτι που την Τέχνη δεν την αφορά, αλλά κάποιοι θερμόαιμοι ανεγκέφαλοι μπορεί να βγάλουν σπυράκια!) έχει ποζάρει γυναίκα! Τι λένε, τον ξηλώνουμε;
