Για «οπεκεπέ, μπατζανάκια και συμπέθερους» έγραφα χθες. Αλλά, φαίνεται, δεν έπεισα τους συναδέλφους ότι ο πεζός «οπεκεπέ» είναι σκωπτικός που υποδηλώνει κατάσταση και ήθος και όχι αρκτικόλεξο οργανισμού που η κυβέρνηση, μόλις… αναθυμίασε το ήθος του, έσπευσε να τον καταργήσει, νομίζοντας ίσως ότι, καταργώντας ανήθικο οργανισμό, αποκαθιστά το δικό της ήθος!
Τέλος πάντων, άφησα από χθες σε αναμονή εκείνο το μούτρο, τον Καϊάφα, δικαστή του Ιησού που είπε το κουτοπόνηρο: «Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων» στέλνοντας, με προειλημμένη απόφαση, τον Ιησού στη σταύρωση. Παρέβαλλα έτσι, εμμέσως αλλά σαφώς, τους… άχρηστους μάρτυρες του Καϊάφα, με τους… επιλεγμένους μάρτυρες από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, διά της κοινοβουλευτικής της πλειοψηφίας (ούτε μία ψήφος από άλλο κόμμα), στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που θα… ερευνήσει τις… απλωτές προς «ημετέρους» επιδοτήσεις, με κοινοτικά κονδύλια παρακαλώ, από τον (άντε να τον βάλω με κεφαλαία…) ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτό το κάθαρμα λοιπόν, ο Καϊάφας, που μέσα σε όλα τα… καλά του το πιο έντιμο ήταν η προικοθηρία (παντρεύτηκε την κόρη του πάμπλουτου και προϊσταμένου του αρχιδικαστή Αννα, ο οποίος πρώτος ανέκρινε τον Χριστό, αλλά, φαίνεται, κάτι πονηρεύτηκε και τον παρέπεμψε στον υφιστάμενό του και γαμπρό του, που ήταν… αναπληρωτής αρχιδικαστής –αναρμόδιος δηλαδή–, για να βγάλει, όπως λέμε, το φίδι από την τρύπα). Αννας και Πιλάτος δηλαδή, ίδια γεύση! Δεν ευθύνομαι για τυχόν ομοιότητες. όσοι ενίστανται, ας διαψεύσουν τον Ιώσηπο.
Ο δε Καϊάφας ήταν τόσο τσιράκι των Ρωμαίων, που, αν και πρόεδρος του Μεγάλου Εβραϊκού Συνεδρίου (ανώτατο δικαστήριο), οι Ρωμαίοι –παρότι άλλαζαν συχνά τους αρχιδικαστές– τον διατήρησαν 18 χρόνια, επειδή ουδέποτε σε αντιδικία Ιουδαίου με Ρωμαίο υποστήριξε συμπατριώτη του. δωσιλογάρα ο τύπος (έτσι υποστηρίζει ο Ιώσηπος…). Τόσο μάλιστα… ρωμαιότερος των Ρωμαίων, που με την Ανάσταση τα βρήκε μπαστούνια: Τον κάλεσε σε απολογία ο αυτοκράτορας Τιβέριος, αλλά πνίγηκε εν πλω προς Ρώμη στην Κρήτη. Πάει ο μάρτυρας!..
