Είδα σε κάποιο σχόλιο χθες στη «Συντακτών» σκωπτική πρόβλεψη για την εξέλιξη της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ, ότι μάλλον και αυτή την υπόθεση την πάνε, οι κυβερνητικοί, για πλημμέλημα. Διόλου απίθανο βέβαια με τέτοια κυβέρνηση, που οι μόνες ευθύνες που αναγνωρίζει, είναι οι ευθύνες όλων των άλλων, πλην αυτής. Υπάρχει όμως, ακόμα και στο σκώμμα, μια διττή πραγματικότητα:
Το ένα πρόσωπο είναι ακριβώς η πραγματικότητα: τι, αλήθεια, συνέβη με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τη διάθεση των κοινοτικών επιδοτήσεων σε πραγματικούς δικαιούχους και πλασματικούς· αυτούς που τους λέμε «μαϊμούδες». Η άλλη πραγματικότητα είναι εκείνη που θα προκύψει από τα δικαστήρια: τι θα πει, όταν μιλήσει, η συντεταγμένη Δικαιοσύνη για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα έργα του· η πρώτη δίκη έχει ήδη ξεκινήσει. Δεν είναι καθόλου απαραίτητο οι δύο πραγματικότητες –το γεγονός καθαυτό δηλαδή και η επ’ αυτού δικαστική κρίση που θα ακολουθήσει– να συμπίπτουν· κάτι που έχει, άλλωστε, συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν.
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο παρεμβάλλεται η βούληση της κυβέρνησης: Πόσο θα πιστέψει ότι θα την ωφελήσει μία, ευνοϊκή γι’ αυτήν, δικαστική απόφαση και θα αρκεστεί σε αυτήν. Ή θα θεωρήσει την υπόθεση ως κρίσιμης σημασίας και, πέραν της δικαστικής αποφάσεως, διαχειριστεί το ζήτημα και πολιτικά, προλαβαίνοντας δυσάρεστες γι’ αυτήν παρενέργειες, παρά την ευνοϊκή δικαστική απόφαση.
Σ’ αυτήν την περίπτωση, όση αλήθεια και να περιέχεται στη διαβεβαίωση του Μάκη Βορίδη, υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, αρμόδιου για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ένα διάστημα, ότι: «Οι διοικήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, σε ό,τι με αφορά, ενήργησαν σύμφωνα με τις αρμοδιότητές τους χωρίς οποιαδήποτε παρέμβασή μου». Εάν η αθωότητα που επικαλείται συμπεριληφθεί στο πακέτο πολιτικής διαχείρισης της μητσοτακικής κυβέρνησης, τίποτα δεν αποκλείει να θυσιαστεί προς γενικό όφελος της παρατάξεως.
Κυριακή κοντή γιορτή, που λένε. Προσωπικά, θεωρώ τον ΟΠΕΚΕΠΕ, επίθετο, συνώνυμο εξαγοράς ιδιότυπης. Προτείνω στο εξής να γράφεται με πεζά: το οπεκεπέ, του οπεκεπέ…
