Υπάρχουν (πρέπει να υπάρχουν) και όρια στη συνδικαλιστική δράση. Οταν επικρίνουμε -και καλά κάνουμε- τους πολιτικούς ότι, ώρες ώρες, το παρακάνουν και εξαντλούν την υπομονή και την ανοχή μας, δεν πρέπει, νομίζω, να κάνουμε τα «στραβά μάτια» στους συνδικαλιστές, εκεί που θεωρούμε πως υπερβαίνουν τα όρια∙ όχι σε θέματα τακτικής της συνδικαλιστικής ηγεσίας ενός κλάδου εργαζομένων (αυτό είναι δικαίωμά τους), αλλά σε θέματα που η τακτική, τη στιγμή που επιλέγεται να εφαρμοστεί, έχει ιδιαίτερες επιπτώσεις σε σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα∙ το σοβαρότερο, νομίζω, που απασχολεί σήμερα την Ευρώπη, αν όχι την ανθρωπότητα.
Διότι, ναι μεν καλά έκαναν οι οργανώσεις Πανελλήνια Ομοσπονδία Ναυτικών (ΠΝΟ) και Πανελλήνια Ενωση Ναυτικών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) να κηρύξουν 48ωρη «προειδοποιητική» απεργία. Κακώς όμως, νομίζω, συμπεριέλαβαν στους επιβάτες που δεν θα μετέφεραν και τους πρόσφυγες («Εφ.Συν.» 2/11)∙ τις «καραβιές» των χιλιάδων προσφύγων/μεταναστών που διαπεραιώνονται από τα νησιά του Αιγαίου -πολλοί και πνίγονται σ’ αυτό!- στη χερσαία Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Με εντελώς πρόσφατα στοιχεία της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες («Εφ.Συν.» 3/11), από τους 218.000 πρόσφυγες/μετανάστες, «που πέρασαν διά θαλάσσης στην Ευρώπη», οι… 210.000 διήλθαν από τη χώρα μας προερχόμενοι από την Τουρκία, κυρίως μέσω Λέσβου. Αυτά, όταν μόλις χθες επρόκειτο να ταξιδέψουν αεροπορικώς, από Λέσβο για Λουξεμβούργο, οι πρώτοι 30 πρόσφυγες μεγάλου, διετούς, προγράμματος μετεγκατάστασης 66.400 ψυχών.
Στην τυχόν απορία (εύχομαι λίγων συνανθρώπων μας!) ότι, σε περίπτωση που εξαιρούνταν από την απεργία οι πρόσφυγες, η απεργία, υπό μία έννοια, θα αυτοαναιρούνταν. Γι’ αυτήν ακριβώς την περίπτωση μιλάω για όρια συνδικαλιστικής δράσης∙ πρέπει να υπάρχουν και όρια! Υπενθυμίζω ότι η «Εφ.Συν.», εορτάζοντας τα τρία χρόνια έκδοσης (σήμερα∙ πέρασαν τρία χρόνια…), αποφάσισε να συμμετέχει σε ενέργειες στήριξης μεταναστών/προσφύγων, ξεκινώντας από θεατρική παράσταση την περασμένη Κυριακή.
