Βροχής απρόοπτα με ματιά εύθυμη

Την Πέμπτη, με τη δυνατή βροχή, ανέβηκα στο Ηράκλειο, στους εγγονούς μου. Πρώτα πρώτα, ενώ πρωτύτερα έριχνε καταρράκτες, όταν ξεκίνησα, ίσα που ψιχάλιζε∙ από το σπίτι στο μετρό δεν άνοιξα καν ομπρέλα. Μετρό και Ηλεκτρικός τίγκα στον κόσμο∙ με το χέρι στην τσέπη εγώ, να φυλάω ταυτότητες και λεφτά (έχω καταργήσει το πορτοφόλι, από τότε που μου το κλέψανε, στον Ηλεκτρικό, στο Θησείο∙ τους πήρα χαμπάρι, αλλά δεν πρόλαβα).

Στο Ηράκλειο, για να περάσω… αντίπερα από τις γραμμές, η υπαίθρια υπόγεια διάβαση είχε γίνει… λίμνη. Εμαθα μετά πως αυτό συμβαίνει σε κάθε δυνατή βροχή (ολυμπιακό έργο και αυτό, μην ξεχνιόμαστε!), αλλά σε μένα τύχαινε πρώτη φορά.

Εκεί σταμάτησε το μυαλό μου∙ κάτι που μου συμβαίνει, όταν απότομα βγαίνω –ή με βγάζουν– από το πρόγραμμα που έχω κάνει. Αντί να κάνω το πολύ απλό: να πάρω το επόμενο τραίνο, να κατεβώ στην επόμενη στάση (στην Ειρήνη) και να επιστρέψω, άκουσα μία κυρία που ήξερε και έλεγε, σε μας που δεν ξέραμε, πού είναι η πλησιέστερη πεζογέφυρα, για να περάσουμε απέναντι. Δεν ήταν και πολύ μακριά. Ομως έπιασε πάλι να βρέχει και άνοιξα την ομπρέλα.

Εκεί με πιάσανε τα γέλια, γιατί αλλιώς θα με πιάνανε τα δαιμόνια μου: η ομπρέλα μπλοκάρισε∙ άνοιγε μεν, αλλά δεν ασφάλιζε το άγκιστρο! Τέλος πάντων, έφτασα στην πεζογέφυρα, την ανεβοκατέβηκα, όμως… ο παράλληλος με τις γραμμές δρόμος ήταν πια… ποταμάκι. Τότε κατάλαβα τι θα πει… αβρόχοις ποσί∙ θα πει ότι αν δεν βρέξεις πόδια, δεν περνάς απέναντι!

Μην τα πολυλογώ και εν ολίγοις, επειδή έριχνε τουλούμια και όταν πήγαμε με τον γιο μου να πάρουμε τους εγγονούς μου από το σχολείο, γύρισα στην (μποτιλιαρισμένη λόγω Ολάντ) Αθήνα με… δανεικό φανελάκι και μπουφάν, βρεγμένα παπούτσια, αλλά και με ένα (ελπίζω) ευθυμογράφημα…