Κάμερες και προσωπικά δεδομένα

«Εγκρίθηκε η παρακολούθηση μέσα στα βαγόνια του μετρό», διάβασα στην «Εφ.Συν.». Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, λέει, «έστειλε στο… καλάθι των αχρήστων την απορριπτική απόφαση του Δεκεμβρίου 2013», που είχε εκδώσει η ίδια, σε σχετικό αίτημα της διοίκησης των ΣΤΑΣΥ (Σταθερές Συγκοινωνίες: μετρό, Ηλεκτρικός, τραμ).

Η οποία απόφαση του ’13 σημείωνε ότι «δεν συντρέχουν, τουλάχιστον προς το παρόν, οι νόμιμες προϋποθέσεις εγκατάστασης των καμερών στο εσωτερικό των συρμών». Καλούσε δε την εταιρεία να πετύχει μεν το επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά «χωρίς να θίγονται υπέρμετρα θεμελιώδη δικαιώματα των επιβατών».

Δεν ξέρω τι μεσολάβησε, από τον Δεκέμβριο του ’13 μέχρι σήμερα, και η διοίκηση των ΣΤΑΣΥ, ίδια και τότε και τώρα, επανέφερε το θέμα, επικαλούμενη μάλιστα, από πληροφορίες του ρεπορτάζ, δύο πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις, στη… Μαδρίτη το 2004 και στο… Λονδίνο το 2005! Επίσης, ήδη στο μετρό, από χρόνια, 670 κάμερες «σαρώνουν» εισόδους σταθμών, εκδοτήρια εισιτηρίων και αποβάθρες.

Αρα, έτσι τουλάχιστον «λέει» η κοινή λογική, η ΣΤΑΣΥ πρέπει να διαθέτει ικανά πειστήρια της χρησιμότητας των συστημάτων παρακολούθησης∙ κάτι πρέπει να εντόπισαν δηλαδή ή και να πρόλαβαν, όχι απαραίτητα «τρομοκρατικό»∙ από πορτοφολάδες (υπήρξα θύμα δύο φορές, μία στον Ηλεκτρικό και μία στο μετρό) μέχρι σεξουαλικές παρενοχλήσεις («κολλητηριτζήδες»)…

Διότι, αν δεν έχουν να παραθέσουν πειστήρια χρησιμότητας, αποδείξεις, και αφήνουν να… εννοηθεί (γιατί ούτε αυτό λένε!) ότι και μόνον η παρουσία της κάμερας… λειτουργεί αποτρεπτικά (φοβάται δηλαδή ο επίδοξος κακοποιός ότι παρακολουθείται, άρα συμπεριφέρεται ως… αμνός του θεού…). Τότε, επειδή ούτως ή άλλως, καλώς ή κακώς, παραβιάζονται προσωπικά δεδομένα… προκύπτει πως οι κάμερες δεν τοποθετούνται για την ασφάλεια των επιβατών, αλλά για να νιώθουμε… ανασφαλείς γνωρίζοντας ότι… έστιν οφθαλμός (του «μεγάλου αδελφού») ος τα πάνθ’ ορά! Μην ακούσω ότι, υπό αυτή την άποψη εξεταζόμενο, το ζήτημα είναι αμελητέο;