Είδα σε πολιτικό παρασκήνιο της «Συντακτών» («Ρεύμα… μειώσεων», 13/9) πως «οι δύο ισχυρότερες χώρες της Ε.Ε., Γερμανία και Γαλλία, φαίνεται να επιδοκιμάζουν τις προτάσεις Ντράγκι για παρεμβάσεις στην αγορά ενέργειας», που όμως «είναι άγνωστο αν θα υιοθετηθούν από την άγνωστης σύνθεσης νέα Κομισιόν». Ας αφήσουμε στην άκρη το γενικό μπάχαλο που, όπως αδρά περιγράφει το παρασκήνιο, επικρατεί σε όλη την Ε.Ε. στην αγορά ρεύματος: αλλού ο παπάς, αλλού τα ράσα του, που λέμε… Αλλά η αγορά τσεπώνει, για να λέμε τα σύκα σύκα, και ο καταναλωτής, το «λαϊκό νοικοκυριό» στο πιο… επίσημο, χοντροπληρώνει· και πού ’σαι ακόμα…
Ομως και μόνο το γεγονός ότι οι δύο μεγάλες της Ενωσης φαίνεται να επιδοκιμάζουν τις προτάσεις Ντράγκι (που δεν είναι απλώς προτάσεις, είναι έκθεση που του τη ζήτησε η Ε.Ε., αναφέρεται στην άμυνα και την ενέργεια και την παρέδωσε, αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, με χαμόγελα ο Μάριο Ντράγκι στην πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν), είναι αυτονόητα δεδομένο ότι εμείς οι… μικροί πρέπει να αποδοκιμάσουμε, προτάσεις και έκθεση γενικώς· και επειδή τις επιδοκιμάζουν οι δύο… μεγάλες, αλλά και λόγω του βίου και της πολιτείας του συντάκτη της έκθεσης.
Καθόσον ο κ. Ντράγκι δεν είναι ο όποιος κι όποιος στην ευρωπαϊκή και διεθνή οικονομική και πολιτική σκηνή. Είναι ο άνθρωπος-σύστημα, η επιτομή του «ανθρώπου μες στο σύστημα». Από όλα τα (πολλά, αμέτρητα) διευθυντικά/διοικητικά πόστα που πέρασε στη σταδιοδρομία του· επί τροχάδην: Χάρβαρντ, Γκόλντμαν Σακς, υπουργείο Οικονομικών (Ιταλία), Κεντρική Τράπεζα (Ιταλία), Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (να αναφερθώ στα κυριότερα), από πουθενά δεν συνάγονται επιτυχίες που να προδικάζουν ανάλογες επιτυχίες στις προτάσεις του για αμυντικά/ενεργειακά.
Είναι από αυτούς που «οικοδόμησαν» το σημερινό ευρωπαϊκό χάος. Οσο για τα ιταλικά πολιτικά, αυτός, ως πρωθυπουργός, παρέδωσε την πρωθυπουργία στην Τζόρτζια Μελόνι! Η Ευρώπη τού «μεταξύ μας», αλίμονό μας…
