Τι έμεινε από το ναυάγιο;

Μου έλεγε κάποτε ο ποιητής –και πολλά άλλα καλά– Αργύρης Μαρνέρος, τότε που ανταμώναμε γύρω στο Μοναστηράκι (πάει καιρός… μας πήρε η σβάρνα του χρόνου, εύχομαι να είναι καλά), πάντα με χαμόγελο οικειότητας αλλά και σκωπτικής διάθεσης: «Αν στη ζωή σου δεν έχεις μπλέξει με παπά, γιατρό και δικηγόρο, είσαι ευτυχής άνθρωπος! Απλώς, δεν το έχεις καταλάβει…».

Τον έφερα στο μυαλό μου τώρα που μπλέξαμε για καλά με δικηγόρους, ξυλοδαρμούς από δικηγόρους γυναικών δικηγόρων, «γνωστούς ποινικολόγους», ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς, αποφάσεις αποφυλακίσεων υφ’ όρους, νέες αποφάσεις επαναφυλακίσεων λόγω παραβίασης όρων. Κι από πάνω, κερασάκι στην τούρτα, έναν πολιτικό προϊστάμενο, υπουργό, επίσης δικηγόρο, αμφιβόλου νομικής καταρτίσεως και πάντως μακράν κατοικούντα της φιλοσοφίας του Δικαίου και πολύ μακράν, των στοιχειωδών αξιών της Δημοκρατίας και της θεμελιώδους αρχής, που διδάσκεται στο πρώτο έτος των νομικών σχολών όλου του κόσμου: της διακρίσεως των εξουσιών. Να τάζει –και άρον άρον μάλιστα– αντί ύδατος στην εσταυρωμένη Δικαιοσύνη, χολή και όξος.

Που να λες: Και μη χειρότερα! Γιατί σαν να σπάσανε ξαφνικά τα καπάκια και τύλιξε τον αέρα που αναπνέουμε, σαν αφρικανική σκόνη, η μπόχα των οχετών. Και να σκέφτεσαι: Επρεπε ένας δικηγόρος Λύτρας να σπάσει στο ξύλο τη γυναίκα του δικηγόρο Πολυζωγοπούλου, να βγει αυτόκλητος υπερασπιστής του ένας άλλος δικηγόρος, Κούγιας, όλοι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι που λένε στις δικογραφίες. Να πάρουν φόρα η πρόεδρος του Αρείου Πάγου Κλάπα – Χριστοδουλέα και η εισαγγελέας Αδειλίνη, μήπως μαζέψουν τα ασυμμάζευτα.

Και να μένει με την τραγική απορία ο πατέρας της Κυριακής Γρίβα –που δικηγόρος του φονιά της, πρώην άντρα της, ήταν (είναι) ο Λύτρας– ότι στην Πολυζωγοπούλου έστειλαν αμέσως περιπολικό, αλλά στην κόρη του, τότε, όχι. Με την ανατριχιαστική απάντηση του αστυνομικού: «Τα περιπολικά δεν είναι ταξί»! Για τι συζητάμε; Τι έμεινε να σωθεί από το ναυάγιο;..