Οικολογικά και άλλα…

Η Κούβα είναι μοναδικός υγροβιότοπος έκτασης –με τα νησιά της– λίγο μικρότερης από την Ελλάδα. Οπου αμέσως μετά την αμμουδιά, από όσο είδα, ασπριδερή και αλευρώδης, όχι χρυσαφή και χονδρόκοκκη ή με βότσαλα, όπως οι δικές μας, εκτείνονται παρθένα δάση, συχνά αδιαπέραστα. Είδα και αμμουδιά ολόασπρη, σε γραφικό νησί που το μετέφρασα, κατά γράμμα, Ασπρονήσι (Kayo Blanco). Οπου η αμμουδιά συνεχιζόταν μες στο πυκνό δάσος, να απορείς: σε ποιο χώμα φυτρώνουν τόσα δέντρα;

Καθώς μπροστά από τα πόδια μου περνούσε, του καλού καιρού, ένα ράθυμο κουτίας –εθνικό τρωκτικό της Κούβας μεγέθους δύο σκαντζοχοίρων, προστατευόμενο βεβαίως και… ανενόχλητο– τραβώντας κατά τη θάλασσα. Οπου κολυμπούσε η παρέα μου. Κολύμπι που… σνομπάρισα, καθότι μισή ώρα πριν βουτούσα, από καταμαράν, στα βαθιά του… Ατλαντικού. Να μου το λέγανε, δεν θα το πίστευα πως ο Ατλαντικός έχει και νερά χλιαρά!

Προτίμησα μια παγωμένη μπίρα, με μεζέ απροσδιόριστο θαλασσινό, σε μακρινάρι εστιατόριο, με μεγάλα τραπέζια και πάγκους, α λα στρατός, κρατικό βεβαίως, φτηνό, όπου στη μία άκρη σερβίριζαν φαγητά, σε πλαστικά πιάτα με πλαστικά μαχαιροπίρουνα, και στην άλλη ποτά, κυρίως μπ’ιρες, σε πλαστικά ποτήρια.

Σε όλα αυτά τα ανέγγιχτα της φύσης, σε όσα δεν έχει επέμβει ακόμα αρπακτικό ανθρώπινο χέρι, α λα δικό μας Ελληνικό, που είδα τις προάλλες «δασάκι» από γερανούς στον Αγιο Κοσμά και φοβήθηκε το μάτι μου από την τόση… ανάπτυξη! Παίζει ασφαλώς και ρόλο η καλή πλευρά του σοσιαλισμού. Που δεν επιτρέπει, για την ώρα, ιδιοκτησία στην Κούβα, πλην κατοικιών και αυτοκινήτων· όσα υπάρχουν!

Κυριακή πρωί στη μεγάλη –φαρδιά!– παραλιακή, τη Μαλεκόν της Αβάνας, τα μετρούσα ένα ένα για γούστο. Δεν μέτρησα δε, σε όλη την πόλη, πάνω από πεντέξι φανάρια και άκουσα, ειλικρινά, σε δύο μέρες τρία κορναρίσματα! Βέβαια, οι αξιωματούχοι, το πλείστον κομματικοί, κατοικούν στο αριστοκρατικό Μιραμάρε, φρουρούμενοι από φρουρούς της επανάστασης…