Μου έλεγαν, λοιπόν, στην Κούβα ότι από το εμπάργκο των Αμερικανών εξαιρούνται μόνο φάρμακα και τρόφιμα· πληροφορία, μη διασταυρώσιμη, που την αφήνω με την αισιόδοξη πλευρά της. Αλλωστε, στις απόλυτα κρίσιμες προτεραιότητες –όπως φάρμακα και τρόφιμα– υπεισέρχονται παράγοντες τόσοι που κλονίζουν βεβαιότητες. Εκείνο που κατάλαβα ή… εννόησα είναι ότι τόσο στην αποστολή, από ΗΠΑ, φαρμάκων και τροφίμων, όσο και στην παραλαβή και διανομή, στην Κούβα, συμβαίνουν… παράπλευρες «διαμεσολαβήσεις» που συσκοτίζουν και τις πιο καλοπροαίρετες διαθέσεις.
Επίσης, πάντα πρέπει να λογαριάζει κανείς πως η Κούβα, με τα καλά και τα κακά της (που κάποια προκαλεί ο γνωστός… ξένος δάκτυλος, ενοχλημένος, σε βαθμό παράνοιας νομίζω, που αντέχει 65 χρόνια αυτό το «καρφί» στην «αυλή» του, και άλλα είναι ενδογενή), είναι κράτος συγκεντρωτικό/κομματικό, με αστυνομική/στρατιωτική θωράκιση έως εμφανή, αλλά και με ανάλογες δυσλειτουργίες και ακαμψίες που παρατηρούνται σε όλα τα συγκεντρωτικά κράτη του κόσμου.
Οι Κουβανοί βέβαια, που είναι έξω καρδιά, έχουν και χιούμορ (παρεμπιπτόντως είναι και όμορφοι· αν και για την ομορφιά των γυναικών της Κούβας και την ανατομική τους ιδιότητα, ανεξαρτήτως ηλικίας, να εκτινάσσουν τον χορό στα ύψη, απαιτείται ιδιαίτερο κεφάλαιο!), συχνά διακωμωδούν το εμπάργκο (της πρόφασης…) με διάφορα ανέκδοτα, του τύπου: «Δεν πήγα στη δουλειά χθες, γιατί είχα… εμπάργκο…»! Ομως το εμπάργκο των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας είναι η μεγάλη, πικρή, διαρκής αλήθεια που δεν σηκώνει και πολλά αστεία.
Πώς το παλεύουν; Πρώτα με την ψυχή. Πείσμα οι Αμερικανοί (οι κυβερνήσεις, όχι όλοι οι Αμερικανοί πολίτες· το είδαμε παλιά στο Βιετνάμ, το βλέπουμε τώρα στη Γάζα· οι χρονικές αποστάσεις θαμπώνουν μνήμες, αλλά η Ιστορία επαναλαμβάνεται…). Πείσμα και οι Κουβανοί. Μόνο που εδώ το πείσμα είναι συλλογικό. Υπάρχουν Κουβανοί που λένε, για το καθεστώς, «καλά να πάθουμε». Κανένας, μες στην Κούβα, δεν θα πει για το αμερικανικό εμπάργκο «καλά μας κάνουνε»!
