Το συνηθίζω, σε μεγαλογιορτές, την επομένη, να κάνω έναν μεγάλο περίπατο -από Ζάππειο, Πλάκα, Ακρόπολη, Θησείο και επιστροφή από Μοναστηράκι- ανακαλώντας μνήμες απόντων, στις συντροφιές του «Ατταλου» του… περασμένου αιώνα, με πρωταγωνιστή τον Τάκη Δραγουμάνο που έφυγε πρώτος, το 1999 και παρτενέρ τους: Αντώνη Ταβάνη, Περικλή Κοροβέση, Νίκο Χατζηνώτα, ο τελευταίος, πέρσι…
Το έκανα και φέτος, επομένη Καθαρής Δευτέρας. Στάθηκα λίγο στην πλατεία Αβησσυνίας, που είχε μαγαζί ο Δραγουμάνος. Στο σταθμό του Ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι θυμήθηκα ότι έληξε το διαρκείας. Μπήκα να επαναφορτίσω την κάρτα. Το αυτόματο μηχάνημα… τσιγκουνεύτηκε. Αντί 6,5 ευρώ ρέστα, μου έβγαλε 4,5. Απευθύνθηκα σε νεαρό σεκιουριτά, αν γίνεται να εισπράξω το υπόλοιπο, αλλιώς να φύγω. Αυτός απευθύνθηκε στον σταθμάρχη. Ηρθε ο σταθμάρχης. Ανοιξε το μηχάνημα. Δεν διαπίστωσε εμπλοκή. Μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Του είπα, να φύγω, μη χάνω και την ώρα μου. Επέμεινε, προφανώς πίστευε ότι λέω αλήθεια. Αναψε και σε μένα η περιέργεια…
Μπήκε στο γραφείο του. Υπέθεσα ότι συνεννοήθηκε με κάποιον προϊστάμενο. Βγήκε κάποτε. Μου επέστρεψε την απόδειξη, με σημειωμένο έναν αριθμό. Μου είπε ότι από τα κεντρικά διαπίστωσαν ότι το μηχάνημα δεν έχει βλάβη (που σημαίνει ότι μπορεί και να έλεγα ψέματα), αλλά (εντούτοις και… από καλοσύνη τους…), με την απόδειξη και τον αριθμό, θα μου επέστρεφαν τα 2 ευρώ, όμως… στο σταθμό του Συντάγματος! Πετάχτηκα απέναντι, πήρα μια σπανακόπιτα και συνέχισα για το σπίτι με τα πόδια…
Δεν θα αναφερόμουν καν στο περιστατικό, αν την Κυριακή, τρεις ελεγκτές δεν κατέβαζαν από τη γραμμή 550 Φάληρο – Κηφισιά νεαρή ξένη, χωρίς εισιτήριο (πρόστιμο 60πλάσιο του εισιτηρίου, 54 ευρώ!), η οποία, τουλάχιστον στα μάτια μου, έδειχνε πιο πολύ συγχυσμένη, παρά «λαθρεπιβάτης». Κυρίως, αν δεν θυμόμουν τον 19χρονο (Αύγουστος 2013) που σκοτώθηκε πηδώντας από λεωφορείο για να αποφύγει τον έλεγχο. Εννοείται, ότι δεν με ενδιαφέρει η συγγνώμη!
