Είναι 1.400 φορές πιο λαμπερή από τον Ηλιο. Γι’ αυτό και κάποιοι από τους παλιούς, τους πολύ παλιούς παρατηρητές του ουρανού, αυτούς δηλαδή που ή ήξεραν τι ήταν το μόνο που έπρεπε να κάνουν ή δεν είχαν ιδέα τού τι άλλο να κάνουν ή απλά είχαν άπλα χρόνου, είχαν καταλήξει στη θεωρία πως γύρω της περιστρέφεται ο Ηλιος και όλο το πλανητικό μας σύστημα.
Η Αλκυόνη είναι το πιο λαμπερό άστρο των Πλειάδων, γνωστές και ως Πούλια. Οι Πλειάδες είναι επτά, ανήκουν στον αστερισμό του Ταύρου και όλες έχουν γυναικεία ονόματα: η Μαία, πρώτη και ομορφότερη, μητέρα του Ερμή. Η Ταϋγέτη, μητέρα του πρώτου βασιλιά της Σπάρτης, Λακεδαίμονα. Η Ηλέκτρα, μητέρα του Δάρδανου, γενάρχη των Τρώων (όχι η άλλη που έμεινε ανύπαντρη και καρτερούσε τον αδερφό της για να σκοτώσει τη μάνα της, που είχε σκοτώσει τον πατέρα της, επειδή είχε σκοτώσει την αδερφή της). Η Στερόπη, σύζυγος του βασιλιά Οινόμαου. Η Κελαινώ, μητέρα του ήρωα Λύκου. Η Αλκυόνη, ερωτευμένη γυναίκα. Και η Μερόπη, σύζυγος του Σίσυφου και μητέρα του Γλαύκου. «Πλειάδες» σημαίνει «περιστέρια». Ωστόσο η Αλκυόνη, μόνο περιστέρι δεν είναι…
Την έχω δει από κοντά μία και μοναδική φορά. Πέταξε δίπλα μας, καθώς πλέαμε στο δέλτα του Εβρου. Η ομορφιά της ήταν απερίγραπτη. Απλώς πέταξε δίπλα μας και χάθηκε στα ψηλά φυτά του ποταμού… Στο ποτάμι μόνο ένας έχει άδεια να μεταφέρει επισκέπτες. Να τους φανερώνει τις ομορφιές του τόπου, όπου, εκτός από τον Βούλγαρη με τα πλάνα του, έχουν «τιμήσει» και πολλοί κυνηγοί πτηνών και ανθρώπων, με τα δικά τους πλάνα.
Αυτός ο ένας που έχει μόνο την άδεια να μεταφέρει επισκέπτες, διόλου δεν ήθελε τους μετανάστες και μια χαρά τα έβρισκε τα παραπάνω πλάνα. Οχι του Βούλγαρη στο «Ολα είναι δρόμος», με την απίστευτη σκηνή όπου ο Θανάσης Βέγγος είναι θηροφύλακας, περιγράφει τα πουλιά στο ποτάμι, μα τελικά του σκοτώνουν την τελευταία νανόχηνα: «Σούρουπο. Ωρα που βγαίνουν οι φονιάδες. Οταν κουρνιάζουν τα πουλιά»…
Τα άλλα πλάνα ήθελε. Και σαν έμαθε πως είμαι δημοσιογράφος, με τάραξε στο σχόλιο. Αναγκάστηκα να του ζητήσω να σταματήσει, καθώς δεν πήγα στην άκρη της Ελλάδας, καταχείμωνο, για ν’ ακούω ρατσιστική ρητορική. Το σεβάστηκε για λίγο, ένεκα πελάτισσα. Αλλά ένεκα ρατσίζων και φασίζων, η ησυχία δεν κράτησε για πολύ. Φοβόταν, βλέπεις, πως θα έρθουν αυτοί οι άπλυτοι και θα αναγκάσουν τον ίδιο και τα παιδιά του να γίνουν μουσουλμάνοι. Γιατί, όπως όλοι ξέρουμε, οι άνθρωποι αυτοί αφήνουν οικογένειες και πατρίδες και παρελθόντα και μέλλοντα και θαλασσοπνίγονται για να κάνουν εμάς μουσουλμάνους.
Τη μία αυτή και μοναδική φορά που την είδα, κατάλαβα. Κατάλαβα γιατί αυτό το πλάσμα ήταν μία γυναίκα που τον χαμό στη θάλασσα του αγαπημένου της θρηνούσε και γιατί ο Δίας σε πανέμορφο (αδιανόητα όμορφο όμως) πουλί τη μεταμόρφωσε κι απ’ τον Αίολο να σταματήσει να φυσάει ζήτησε, ώστε να μπορέσει το μικροσκοπικό αυτό πτηνό να επωάσει τ’ αυγά του καταχείμωνο. Γιατί τότε κάνει τ’ αυγά του, όχι την άνοιξη όπως τα περισσότερα πουλιά. Τη μία και μοναδική φορά που την είδα, κατάλαβα γιατί τόσο λαμπρό άστρο είναι, που δεν είναι: είναι διπλό αστρικό σύστημα, που όμως κινείται τόσο γρήγορα και σαν ένα φαίνεται στο βλέμμα μας.
Συντροφική διά βίου η Αλκυόνη. Στη ζωή και τον θάνατο. Στη γη και τον ουρανό. Πραγματικά συντροφική: χάρη σε αυτή βιώνουμε και λίγο ήλιο τον χειμώνα, ακόμη και τώρα που τα έχουμε καταστρέψει όλα. Γιατί το δώρο της δεν σεβόμαστε. Μήτε την ανάγκη της. Ούτε την ομορφιά της.
Κάποτε, οι κατασκευασμένοι θεοί μας έδειχναν οίκτο και πονεμένους ανθρώπους σε ιδιαίτερα πλάσματα μεταμόρφωναν και προς τιμήν τους αστερισμοί γίνονταν. Πλέον, οι ψηφισμένοι «θεοί» μας μόνο αναλγησία δείχνουν. Κι εμείς, σε αλλοτριωμένα υποπλάσματα μεταμορφωνόμαστε από μοναχοί μας, καθώς πιο εύκολο σαν αυτούς να γίνουμε φαντάζει, παρά σαν το αντίθετό τους.
…κρατώντας πάντα μία σφαίρα έτοιμη για την Αλκυόνη.
● (Ακούστε το κείμενο εμπλουτισμένο στο podcast «Επί του Περιθωρίου» στην efsyn.gr, τη Δευτέρα)
