Είπα να περάσω στον καινούργιο χρόνο με ένα συναπάντημα… χρονιάτικο. Ξημερώματα Σαββάτου… πέρσι συναντήθηκα στον Υμηττό, μετά τη γέφυρα της Κατεχάκη, με γνωστό, συνοδοιπόρο. Ταχύτερος, με προσπέρασε καλημερίζοντας και με ευχές για τον καινούργιο χρόνο. Στη διχάλα προς Μοναστήρι Καισαριανής έφυγε δεξιά, όπως ανεβαίνουν και τα οχήματα, έφυγα αριστερά, όπως κατεβαίνουν· συνήθεια: ανεβαίνω από την κάθοδο, κατεβαίνω από την άνοδο…
Στη διασταύρωση πια προς Καλοπούλα, επιστρέφοντας και οι δύο, φυσικά, ξανασυναντηθήκαμε στην αντίθετη πορεία: «Εσύ πας από αριστερά δεξιά, όπως τα ρολόγια. Εγώ πάω ανάποδα!..» είπε. «Πάντως, στις δώδεκα συναντιόμαστε!» είπα. Γελάσαμε, ξαναείπαμε «καλή χρονιά» και πήραμε ο καθένας το δρόμο του. Μετά, σκέφτηκα, πάνω στον χρόνο και τη φορά του ρολογιού: ποιο είναι το ορθό και ποιο το ανάποδο. Μια σύμβαση είναι το μέτρημα του χρόνου που την κάνουμε για χι ψι λόγους οι άνθρωποι και που, αν δεν την κάναμε, θα τρέχαμε και δεν θα φτάναμε.
Δεν το σκέφτηκα τυχαία. Θυμήθηκα, πριν από πολλά χρόνια, μια φημισμένη τότε (έκλεισε αργότερα) μπυραρία στις Βρυξέλλες. Είχε μάλιστα ελληνοποιημένη επωνυμία: Byrodromie (Μπυροδρόμιο). Βέλγος ο ιδιοκτήτης, με χρόνια στην Αμερική, έφερνε, τακτικά, συγκροτήματα τζαζ. Εξοπλισμός: πάσο/μπάρα, μεγάλα βαρέλια δρύινα αντί τραπεζιών, σκαμπό, δύο γιγάντιοι καθρέφτες, πίσω από το πάσο, στα ράφια με τα ποτήρια ο ένας, απέναντι, στην πλάτη των πελατών, ο άλλος· ο οποίος όμως απέναντι άλλος καθρέφτης είχε στην κορυφή ένα μεγάλο ρολόι τοίχου.
Εδώ ήταν όλο το κόλπο με το χρόνο και το μέτρημα· το ορθό και το ανάποδο. Στο ρολόι, άμα το έβλεπες στη θέση του, οι δείκτες είχαν φορά… ανάποδη, αντίθετη με τη φορά κανονικού ρολογιού. Αν όμως το έβλεπες, ως πότης, από τον καθρέφτη του πάσου, έδειχνε την κανονική ώρα, μόνο για χρήση του πότη! Τόσο απλό. Σαν να γράψεις ΑΙΝΟΡΧ ΗΛΑΚ και να το διαβάσεις ανάποδα…
