Αναθέσεις και διαθέσεις…

Να διηγηθώ μια ιστοριούλα για τα ΚΤΕΛ (Κοινά Ταμεία Εισπράξεων Λεωφορείων· πιο ταιριαστό και επίκαιρο αρκτικόλεξο δεν νομίζω να προϋπήρξε!). Αφορμή το σχετικό ρεπορτάζ του Αρη Χατζηγεωργίου «Το μακρύ δρομολόγιο των απευθείας αναθέσεων» («Συντακτών», 7/12) που αφορά… ανανέωση απευθείας ανάθεσης στα ΚΤΕΛ συμβάσεων συγκοινωνιακού έργου με νέα απευθείας ανάθεση· έληξε η προηγούμενη, διαρκείας δύο ετών, 6 Δεκεμβρίου και για να… μη μείνει χωρίς λεωφορεία η Αττική το καταχείμωνο… δρομολογήθηκε νέα, διαρκείας ενός έτους· η πρώτη, των δύο ετών, κόστους 50 εκατ. ευρώ, η δεύτερη, του ενός έτους, 53 εκατ. ευρώ!

Γιατί; Τρέχα γύρευε. Με «νυχτερινή τροπολογία» (πέντε υπουργοί παρακαλώ) στο νομοσχέδιο «περιορισμού της φοροδιαφυγής» (εδώ γελάνε, όσοι μπορούν ακόμα να γελάνε). Πάντα «κατ’ εφαρμογή σχετικής ενωσιακής νομοθεσίας» (προπαντός η ευρωπαϊκή μας… νομιμοφροσύνη)…

Τέλος πάντων, μην ξεχάσω και την ιστοριούλα που έλεγα. Το 1990–91, που πρωτοπήγα στο Πήλιο, ήταν δρομολογημένο ιπτάμενο δελφίνι: πούλμαν από Σύνταγμα – ιπτάμενο δελφίνι από Αγιο Κωνσταντίνο – Πλατανιάς Νοτίου Πηλίου – ΚΤΕΛ – Λαύκος, συνολικός χρόνος Αθήνα – Λαύκος τρεισήμισι ώρες· χωρίς διέλευση από Βόλο, εννοείται. Αντέδρασε το ΚΤΕΛ Μαγνησίας. Πώς; Με τον κωμικό τρόπο, το λεωφορείο από Πλατανιά αναχωρούσε ένα τέταρτο προτού φτάσει το ιπτάμενο δελφίνι! Στο αφελές ερώτημά μου (στο ΚΤΕΛ): «Γιατί δεν γυρίζετε στο παλιό δρομολόγιο;»… αποστομωτική απάντηση του τότε υπεύθυνου: «Γιατί το δελφίνι δεν ακολουθεί το δικό μας δρομολόγιο!». Τρέχα γύρευε κι εκεί…

Τι γίνεται τώρα; Παλιά, πριν ανοιχτούν τα τούνελ Αγίου Κωνσταντίνου και Στυλίδας και μικρύνει η απόσταση Αθήνα – Βόλος κατά 25–30 χλμ., ο χρόνος Αθήνα – Βόλος με ΚΤΕΛ ήταν, το πολύ, 4 ώρες. Σήμερα είναι, το λιγότερο, 4:15. Η διαδρομή Αθήνα – Λαύκος με ΚΤΕΛ ήταν τότε 6 ώρες, τώρα πλησιάζει τις εφτά. Περιορίστηκαν και δρομολόγια… Αναρωτιέμαι, ποιοι είναι οι «κρυφοί» μέτοχοι στα ΚΤΕΛ! Μήπως φανεί και «κρυφή» όψη των απευθείας αναθέσεων… νυχτιάτικα.